ARTHUR HOFMAN

Nederland 2026: politieke verschuivingen, symbolische tolerantie en de psychische rekening voor LHBTQIA+ mensen

Wed, 07 Jan 2026 17:36:15 GMT

Nederland houdt graag vast aan het zelfbeeld van gidsland: pragmatisch, verdraagzaam, ‘doe maar normaal’. Dat narratief staat inmiddels op spanning. Niet omdat LHBTQ+-rechten formeel zijn afgeschaft - dat is het gemakzuchtige misverstand - maar omdat de politieke en culturele onderlaag verschoven is. En die onderlaag is precies waar geestelijke gezondheid haar prijs betaalt.

Symbolische progressie versus structurele erosie

De zichtbare paradox is bekend: een land waarin Rob Jetten zich openlijk homoseksueel en zonder omwegen positioneert als mogelijk toekomstig premier, terwijl tegelijkertijd extreem-rechtse en reactionaire stromingen steeds explicieter opereren. Een schisma: symbolische inclusie bovenin, normatieve verharding eronder.

Voor de buitenwereld oogt dit als vooruitgang. Voor LHBTQ+ personen, zeker jongeren, non-binaire mensen en mensen buiten de Randstedelijke bubbel, voelt het anders: zichtbaarheid zonder veiligheid. En dat is psychologisch een giftige combinatie.

Normalisering van vijandigheid

Waar het vroeger ging om marginale haat, gaat het nu om genormaliseerde twijfel aan gelijkwaardigheid. Niet meer: “jij mag er niet zijn”, maar:

“Moet dit zo zichtbaar?”
“Is dit wel passend voor kinderen?”
“We mogen toch ook kritisch zijn?”

Die verschuiving is klinisch relevant. Onderzoek naar minority stress laat zien dat ambigu vijandige omgevingenschadelijker kunnen zijn dan open afwijzing: het brein blijft permanent scannen. Niet vanuit acute dreiging, maar wel chronische waakstand. Dat vertaalt zich in:

verhoogde angst- en spanningsklachten
depressieve symptomen
dissociatie en emotionele afvlakking
verhoogde suïcidaliteit, juist bij mensen die ‘functioneren’

Nederlandse cijfers laten dit patroon al jaren zien: LHBTQ+ jongeren rapporteren structureel hogere suïcidegedachten en pogingen dan heteroseksuele leeftijdsgenoten, ondanks formele gelijkberechtiging. Zie je de context?

Extreem-rechts gedrag: minder wetten, meer schade

In Nederland wordt extreem-rechts vaak gebagatelliseerd zolang het ‘binnen de wet’ blijft. Dat is intellectueel lui en klinisch behoorlijk naïef; je hebt geen nieuwe wetten nodig om schade aan te richten. Rhetoriek is genoeg.

Het voortdurend problematiseren van genderdiversiteit
Het framen van LHBTQ+ emancipatie als eliteproject
Het suggereren dat gelijkwaardigheid 'te ver is doorgeschoten'

Voor LHBTQ+ cliënten betekent dit: hun bestaan wordt onderhandelbaar. Niet verboden, maar betwist. En wat betwist wordt, moet zich verdedigen. Dat kost psychische energie - dagelijks, levenslang.

De Jetten-illusie

De aanwezigheid van een openlijk homoseksuele politicus aan de top werkt voor veel mensen geruststellend: zie je wel, het valt mee. Voor mijn doelgroep werkt het vaak anders. Het creëert een impliciete norm: als hij het kan, waarom jij niet?

Dat miskent sociale klasse, regionale verschillen, neurodiversiteit, religieuze context en gezinsdynamiek. Het gev olg is zelfverwijt bij falen en extra schaamte bij klachten. Suïcidaliteit ontstaat zelden uit 'niet trots genoeg zijn', maar uit structurele overbelasting in een vijandige context die ontkent dat zij vijandig is.

Geen extreem-linkse romantiek

Laat dit helder zijn: dit is geen pleidooi voor identitaire verheerlijking of morele superioriteit. Niet elke kritiek is haat. Niet elke spanning is onderdrukking. Maar wie de huidige politieke verschuivingen bagatell iseert, verwart juridische gelijkheid met psychische veiligheid. Een denkfout en bovendien een kostbare.

Klinische consequentie

Voor behandelaren betekent dit dat LHBTQ+ klachten niet neutraal zijn. Angst, depressie of suïcidaliteit staan zelden los van het maatschappelijk klimaat. Wie dat wel zo behandelt, individualiseert een collectief probleem en zet impliciet de cliënt buitenspel.

De harde conclusie:

Nederland is juridisch relatief veilig voor LHBTQ+ mensen, maar psychologisch steeds minder vanzelfsprekend. En een samenleving die haar minderheden leert om voortdurend op hun bestaan te letten, hoeft zich niet te verbazen over wat dat mentaal kost.

Wat we nodig hebben en zelden krijgen

Wed, 06 Aug 2025 21:34:01 GMT

Over de grenzen van coaching en de diepte van echte bedrijfspsychologie.

1. De markt is verzadigd, maar mensen blijven vastlopen

De markt voor coaching, teamtraining en persoonlijke ontwikkeling is een miljardenindustrie. En toch blijven mensen vastlopen in hun werk. In hun samenwerking. In zichzelf.

Ondernemers, managers en professionals schuiven van traject naar traject, volgen leiderschapstrainingen, doen persoonlijkheidstests, leren feedback geven met kleurencirkels of modellen met de allure van een totempaal. Sommigen boeken tijdelijke winst. Velen keren teleurgesteld terug naar hun eigen vertrouwde patronen. De coach was aardig. Het model begrijpelijk. De sessie inspirerend. Maar er veranderde niets fundamenteels.

Volgens een meta-analyse gepubliceerd in The Leadership Quarterly (Jones et al., 2016) blijkt dat coaching pas echt effectief is wanneer de focus verschuift van gedragsverandering naar zelfreflectie en bewustzijn. Toch blijft de markt hangen in gedragstips, quick wins en oppervlakkige veiligheid.

2. Waarom zoveel trajecten niet beklijven

Wat veel interventies missen, is de bereidheid om dieper te kijken. Wat je ziet is wat mag worden benoemd. Wat daaronder ligt, blijft ongemoeid. En dus blijft het gedrag — voorspelbaar — terugkomen.

Veel gebruikte modellen zoals DISC, MBTI of het kernkwadrant van Ofman zijn eenvoudig te begrijpen, makkelijk te gebruiken en prettig in groepen. Maar ze reduceren complexe menselijke dynamiek tot etiketten. Ze geven je taal, maar geen inzicht. Ze kaderen gedrag, maar omzeilen betekenis.

Onderzoek van Furnham (2020) wijst erop dat persoonlijkheidstests zoals MBTI wetenschappelijk nauwelijks houdbaar zijn: de betrouwbaarheid en validiteit zijn ondermaats. En toch worden ze wereldwijd massaal ingezet bij sollicitaties, teamvorming en leiderschapstrajecten.

Het probleem is niet dat deze methoden bestaan, maar dat ze het gesprek over onderliggende patronen vervangen in plaats van aanvullen.

3. Wat mensen wél nodig hebben

Wat werkt, is zelden comfortabel. Het is niet kleurrijk of charismatisch. Het is traag. Frustrerend. En precies daardoor werkzaam.

Mensen hebben geen spiegel nodig die hen bevestigt. Ze hebben een spiegel nodig die hen breekt — zacht, maar onverbiddelijk. Iemand die niet meedeint op de golven van hun zelfbeeld, maar stil blijft staan in de onderstroom. Iemand die niet alleen vraagt wat wil je bereiken? , maar ook: wat maakt dat je dit telkens op deze manier doet?

In de bedrijfspsychologie die daadwerkelijk werkt, wordt er gekeken naar hechting. Naar herhaling. Naar de manier waarop je leidinggeeft zoals je vroeger probeerde om gezien te worden. Naar de manier waarop je conflicten vermijdt omdat je ooit leerde dat tegenwicht gevaarlijk was.

Niet omdat het verleden altijd alles verklaart. Maar omdat het zich vaak genadeloos herhaalt, precies daar waar je dacht grip te hebben.

4. Waarom dat moeilijk te vinden is

Veel mensen die zichzelf als coach of begeleider presenteren zijn opgeleid om veiligheid te bieden, maar niet om écht te confronteren. Ze weten wat verbindend is, maar niet wat bevrijdt. Ze herhalen wat jij ook al deed: vermijden wat schuurt.

Bovendien zijn veel coaches zelf gevangen in het verlangen om aardig gevonden te worden. Om inspirerend te zijn. Om te helpen. En juist dat maakt hen ineffectief wanneer het spannend wordt. Het moment dat je iemand echt zou kunnen raken, is vaak het moment waarop het traject vriendelijk afbuigt naar iets praktischers.

Het vraagt dus ook iets van die ander: helderheid zonder hardheid. Aandacht zonder bevestiging. Onvoorwaardelijkheid zonder instemming.

5. Wat dan werkt — écht werkt

De bedrijfspsychologie die werkelijk iets losmaakt, begint niet bij wat je anders moet doen, maar bij wie je geworden bent — en waarom.

Het werkt als er ruimte is voor:

Ongemak en nuance
Zelfonderzoek zonder doelgerichtheid
Verlies van controle zonder verlies van waardigheid
Vragen die je niet eerder kreeg
Stilte die niet opgevuld hoeft te worden

En uiteindelijk: ruimte om te mogen zijn wie je bent, niet om beter te functioneren , maar om vrijer te leven — ook in je werk.

"Mensen veranderen niet door betere antwoorden, maar door betere vragen." — David Whyte

Bronnen:
Jones, R. J., Woods, S. A., & Guillaume, Y. R. F. (2016). The effectiveness of workplace coaching: A meta-analysis of learning and performance outcomes from coaching. The Leadership Quarterly, 27(3), 452-468.
Furnham, A. (2020). The Myers-Briggs Type Indicator (MBTI): Some Psychometric Limitations. Occupational Medicine, 70(2), 127–128.

Stress, Angst of Burn-out?

Tue, 27 May 2025 10:03:47 GMT

Herken de signalen en ontdek wat bij jou speelt

In een wereld waarin alles altijd aan lijkt te staan, raken veel mensen uitgeput zonder te weten waar het precies misloopt. Je voelt je moe, prikkelbaar, soms zelfs angstig of juist helemaal leeg. Wat is er aan de hand? Is het stress? Een burn-out? Bore-out? Of zit er iets diepers achter, zoals een gegeneraliseerde angststoornis? Dit artikel helpt je op weg, met informatie die niet simplificeert of je veroordeelt, maar je uitnodigt tot zelfinzicht.

Wanneer is het "gewoon druk" en wanneer niet meer?

Iedereen kent stress. Het helpt je scherp te zijn. Maar langdurige stress, waarbij je lichaam en geest niet meer herstellen, kan leiden tot serieuze klachten. En precies daar ligt de valkuil: veel mensen merken het pas als ze al te ver zijn gegaan. Het verschil tussen gezonde spanning en uitputtende stress is niet altijd duidelijk. Zeker niet als je gewend bent om door te zetten, of om je aan te passen aan verwachtingen die je nooit zelf gekozen hebt.

Zelftest: Waar bevind jij je?

Beantwoord onderstaande stellingen op een schaal van 1 (helemaal niet) tot 5 (heel erg van toepassing):

Ik word 's ochtends wakker en voel me direct uitgeput.
Ik heb moeite met concentreren of vergeet vaker dingen.
Ik ervaar lichamelijke klachten zoals hoofdpijn, hartkloppingen of buikpijn zonder duidelijke oorzaak.
Ik voel me snel geprikkeld of overprikkeld, zelfs bij kleine dingen.
Ik pieker veel, ook over dingen die ik normaal makkelijk losliet.
Ik voel me soms vervreemd van mezelf of mijn omgeving.
Ik heb moeite met genieten van dingen waar ik vroeger plezier aan beleefde.
Ik voel me schuldig als ik rust neem.
Ik voel een constante druk om te presteren, ook als niemand dat van me vraagt.
Ik vraag me regelmatig af: "Wat is er mis met mij?"

Tussenstand:

10–20 punten: Mogelijk ervaar je tijdelijke stress of vermoeidheid. Let op je grenzen en herstelmomenten.
21–35 punten: Er zijn duidelijke signalen van chronische stress of beginnende uitputting. Het loont om dit serieus te nemen.
36–50 punten: De klachten wijzen mogelijk op een burn/bore-out of onderliggende angststoornis. Professionele begeleiding is raadzaam.

Wat zegt dit over jou – en wat nu?

Deze test is géén diagnose. Het is een uitnodiging tot zelfreflectie. Als jouw score je heeft verrast of bevestigd in wat je al voelde, wees dan mild voor jezelf. Er hoeft niets mis met je te zijn om wel degelijk overbelast te zijn geraakt. We leven in een cultuur die inzet, aanpassing en succes beloont, maar zelden rust, zelfbescherming of verzet tegen ongezonde structuren.

In mijn praktijk zie ik vaak mensen die niet willen klagen, maar diep vanbinnen voelen dat het niet meer klopt. Mensen die zichzelf functioneel houden terwijl het van binnen wringt. Die zichzelf beschuldigen van luiheid, terwijl hun zenuwstelsel al tijden schreeuwt om herstel.

Hoe ik werk

Ik geloof niet in standaardlijstjes of in het dichten van symptomen met snelle oplossingen. Als psycholoog werk ik procesmatig en in dialoog. Dat betekent: geen kant-en-klaar traject, maar een zoektocht die we samen vormgeven. Ik geloof in het erkennen van je ervaring zonder oordeel – en in het terugvinden van je eigen kompas. Zeker bij stress en burn-out is het essentieel dat je weer leert vertrouwen op wat van jou is, los van de stemmen van buitenaf.

Hulp zoeken is geen zwakte

Soms is inzicht de eerste stap. Soms is het een bevestiging van wat je allang wist, maar niet durfde te voelen. Wat je reden ook is: je hoeft het niet alleen te doen. Neem vrijblijvend contact met me op als je jouw situatie wil bespreken. Voel je vrij contact op te nemen. Alleen als het bij je past, op het moment dat het klopt.

Relatietherapie

Thu, 22 May 2025 09:03:51 GMT

wanneer ‘normaal’ destructief is

Waarom 'relatietherapie' niet (alleen) is wat je denkt

Relatietherapie wordt vaak geassocieerd met communicatieproblemen, seksuele vervreemding of het omgaan met overspel. Maar wat veel stellen niet beseffen, is dat hun relatie ook onder druk kan staan door onbewuste maatschappelijke normen die al generaties lang als ‘deugdzaam’ worden gezien. Normen die zelden ter discussie worden gesteld, maar die wel degelijk een ondermijnende werking kunnen hebben op de intimiteit, autonomie en emotionele veiligheid binnen een partnerrelatie.

De stille sabotage van culturele overtuigingen

Veel koppels zoeken pas hulp bij relatieproblemen wanneer ze het gevoel hebben vast te zitten. Niet zelden liggen daar overtuigingen onder die ooit bedoeld waren als richtinggevend, maar die in moderne relaties vooral schuld, schaamte en verstikking oproepen. Denk aan principes als:

"Eer uw vader en uw moeder."
"Wees beleefd, pas je aan."
"Alles voor de kinderen."

Hoewel deze uitspraken moreel klinken, kunnen ze relationele vervreemding in de hand werken. Een partner die bijvoorbeeld opgroeide in een gezin waar ‘beleefdheid’ gelijkstond aan het onderdrukken van boosheid of teleurstelling, zal in de relatie moeite hebben om grenzen aan te geven of eerlijk te zijn over frustraties. Emoties worden dan gladgestreken in plaats van gedeeld — met chronische afstand tot gevolg.

Het 'voorbeeld' voor de kinderen: opvoeden met onderdrukking

Veel ouders geloven dat ze hun kinderen het beste geven door conflicten uit de weg te gaan of ‘geen vuile was buiten te hangen’. Maar kinderen observeren feilloos. Zij voelen het verschil tussen echte harmonie en gespannen beleefdheid. Het bekende scenario waarin een ouder zegt: “Mijn ouders waren kil, maar nu zijn ze zó lief voor de kleinkinderen” laat zien hoe maskers worden doorgegeven als opvoedkundig model. De boodschap aan het kind? Emoties zijn gevaarlijk. Pas je aan. Glimlach terwijl je jezelf wegcijfert.

Relatieproblemen als spiegel van het collectief

In psychologische behandeling van relationele problematiek komt vaak aan het licht dat partners botsen op normen die ze nooit zelf hebben gekozen. Wat ‘normaal’ werd gevonden in hun gezin van herkomst (conflicten vermijden, seksueel zwijgen, onvoorwaardelijke loyaliteit aan ouders of kinderen) bepaalt nog steeds de onuitgesproken regels in de huidige relatie. Zo ontstaan knelpunten die niet met technieken of lijstjes op te lossen zijn, maar met diepgaande reflectie op wie je wil zijn in verbinding met de ander.

Hoe psychologische behandeling verschilt van klassieke relatietherapie

In mijn praktijk draait het niet om het aanleren van communicatietechnieken of het sluiten van compromissen. Wat ik bied, is psychologische behandeling van relationele problematiek. Dat lijkt op relatietherapie, maar gaat verder. De relatie is geen object van reparatie, maar een ingang tot de diepere laag waar overtuigingen, scripts en onverwerkte ervaringen invloed uitoefenen op hoe je je verhoudt tot jezelf én de ander.

Mijn werkwijze richt zich op het versterken van emotionele autonomie én verbondenheid, en biedt ruimte voor de vraag: welk deel van mijn gedrag is werkelijk van mij, en welk deel speel ik uit gewoonte of loyaliteit?

Waarom dit relevant is voor jou

Of je nu zoekt op relatietherapie bij communicatieproblemen, relatieproblemen oplossen zonder scheiden, hulp bij relatiecrisis of partner wil meenemen naar therapie: als je steeds weer op dezelfde emotionele muren botst, loont het om niet alleen naar elkaar te kijken, maar ook naar het grotere geheel. Naar wat je ooit hebt geleerd over liefde, conflict, en ‘hoe het hoort’.

Want pas als je dat ter discussie durft te stellen, kan er echte verandering plaatsvinden.

Wat je hier kunt verwachten

In mijn manier van werken staat niet het repareren van de relatie centraal, maar het doorgronden van de dynamiek die deze vormgeeft. Ik ben minder geïnteresseerd in 'hoe het hoort' en meer in wat echt is — ook als dat schuurt. Psychologische behandeling van relationele problematiek is geen oefening in compromissen sluiten, maar een uitnodiging tot ontmaskering: wat speelt zich hier werkelijk af, tussen twee mensen die ooit voor verbinding kozen en nu verdwalen in aangeleerd gedrag?

Het gaat om het hervinden van autonomie zonder afscheid te nemen van intimiteit.

Zoekwoorden die je hier brengen, maar niet bepalen wat je krijgt:

relatietherapie
relatietherapeut
hulp bij relatieproblemen
relatieproblemen oplossen
relatie redden
relatietherapie bij overspel
relatietherapie na vreemdgaan
relatietherapie zonder partner
relatieproblemen ouderschap
relatietherapie praktijk
effectieve relatietherapie

De complexiteit van het verbreken van ouder-kindrelaties

Fri, 14 Feb 2025 09:30:38 GMT

Een verkenning van emotionele onvolwassenheid, emotionele verwaarlozing, narcisme en het onderscheid tussen praktische en ouderlijke zorg

Top-down samenvatting

In de literatuur over ouder-kindrelaties ligt de nadruk doorgaans op de positieve effecten van een hechte band, zoals emotionele ondersteuning, verbondenheid en een gevoel van veiligheid. Toch kiezen sommige volwassenen er bewust voor om het contact met (een van) hun ouders te verbreken. Deze beslissing is vaak het resultaat van diepgewortelde pijn door emotionele onvolwassenheid van de ouder, emotionele verwaarlozing en een gebrek aan authentieke ouderlijke zorg. Hoewel praktische zorg (zoals financiële ondersteuning en huisvesting) aanwezig kan zijn, voorziet deze niet in de psychologische basisbehoeften van het kind. Dit artikel bespreekt wetenschappelijke inzichten over het verbreken van ouder-kindrelaties, de rol van emotionele onvolwassenheid, narcisme en verwaarlozing, en belicht het subtiele maar cruciale onderscheid tussen praktische en ouderlijke zorg. Bovendien wordt het belang van therapie en ervaringsdeskundigheid benadrukt. Terloops wordt tussen de regels door duidelijk dat deze thematiek voor sommigen meer is dan enkel een theoretische aangelegenheid.

1. Inleiding

Ouder-kindrelaties worden vaak gezien als onverbrekelijk; zelfs bij conflicten of stress blijft de band in veel gevallen bestaan. Toch is er groeiende aandacht in de wetenschappelijke en klinische literatuur voor het feit dat sommige relaties zó schadelijk kunnen zijn, dat het verbreken van het contact onvermijdelijk lijkt (Blake, 2020; Scharp & Thomas, 2018).

Deze keuze komt doorgaans niet uit de lucht vallen. Ze ontstaat na een lang proces van overwegingen, schuldgevoelens en frustraties (Wilson, Benton & Barrett, 2015). De concrete aanleiding kan uiteenlopen: van een structureel gebrek aan emotionele beschikbaarheid tot manipulatief of narcistisch gedrag dat de geestelijke gezondheid ondermijnt.

2. Emotionele onvolwassenheid bij ouders

2.1 Definitie en kenmerken

Emotionele onvolwassenheid verwijst naar gedrag en emotionele reacties die niet in verhouding staan tot iemands leeftijd en levenservaring (Gibson, 2015). Ouders die emotioneel onvolwassen zijn, kenmerken zich vaak door:

1. Egocentrisme : Eigen wensen en behoeften staan centraal, die van het kind komen op de tweede plaats.

2. Emotionele instabiliteit : Schommelende stemmingen en onvoorspelbare reacties.

3. Gebrekkige empathie : Moeite om de gevoelens van het kind te erkennen of te valideren.

4. Afweermechanismen : Minimaliseren van problemen, externaliseren van schuld (“Het ligt aan jou, niet aan mij”) of bagatelliseren van pijn.

2.2 Gevolgen voor het kind

Kinderen van emotioneel onvolwassen ouders kunnen worstelen met emotieregulatie, het herkennen van hun eigen behoeften en het verdragen van afwijzing (Knoors & Groeneveld, 2016). Ze leren al vroeg dat hun emoties niet serieus genomen worden. Dit kan leiden tot problematische relaties in het volwassen leven, waarin dezelfde patronen opduiken. Het inzicht dat de ouder-kindrelatie eerder een bron van stress dan van steun is, kan uiteindelijk leiden tot een contactbreuk.

3. Narcisme als gerelateerde factor

3.1 Overlap met emotionele onvolwassenheid

Narcisme is een persoonlijkheidskenmerk – of, in extremere gevallen, een stoornis – dat gekenmerkt wordt door een overdreven gevoel van eigenbelang, een sterke behoefte aan bewondering en een gebrek aan empathie (Campbell & Miller, 2011). Hoewel niet iedere emotioneel onvolwassen ouder narcistisch is, kunnen narcistische trekken de problematiek rond emotionele verwaarlozing aanzienlijk verergeren.

3.2 Gebrek aan empathie en manipulatie

Narcistische ouders tonen doorgaans nog minder empathie dan ‘gewone’ emotioneel onvolwassen ouders (Morf & Rhodewalt, 2001). Ze kunnen zich bovendien bedienen van manipulatieve technieken, zoals ‘gaslighting’: het zaaien van twijfel over iemands eigen waarnemingen of herinneringen (Stern, 2018). Het kind leert al vroeg zijn eigen gevoelens en intuïties te wantrouwen.

3.3 Discrepantie tussen praktische en ouderlijke zorg

Een ouder met narcistische trekken kan uitstekend voor praktische zorg zorgen (financiële ondersteuning, netjes gekleed naar buiten), maar emotioneel totaal onbeschikbaar zijn. Dit contrast tussen ‘alles is toch perfect geregeld’ en ‘je wordt totaal niet gezien’ kan extra verwarrend zijn voor het kind (Campbell & Miller, 2011).

3.4 Versterkt schuld- en schaamtegevoel

Narcistische ouders cultiveren vaak hun eigen superioriteit. Het kind dat twijfelt aan de relatie krijgt impliciet (of expliciet) de boodschap ondankbaar te zijn. Hierdoor kan het schuld- en schaamtegevoel bij een eventuele breuk nóg groter worden (Wright, Lukowitsky, Pincus & Conroy, 2017).

4. Emotionele verwaarlozing

4.1 Praktische versus emotionele behoeften

Een cruciaal punt in de ontwikkelingspsychologie is dat ouderlijke zorg niet louter bestaat uit het vervullen van praktische behoeften (zoals voeding, kleding en onderdak). Er is ook emotionele steun, validatie en begrip nodig om een gezond zelfbeeld en een veilige hechting te bevorderen (Van IJzendoorn & Bakermans-Kranenburg, 2010).

• Praktische zorg : Eten, kleding, schoolgeld, huisvesting.

• Ouderlijke (emotionele) zorg : Empathie, geduld, luisterend oor, steun en erkenning van emoties, troost.

4.2 Signalen van emotionele verwaarlozing

Veel volwassenen die hun jeugd beschrijven als ‘emotioneel verwaarloosd’, geven aan dat ze zich nooit écht gezien voelden (Gerhardt, 2004). Ze hebben moeite met het herkennen en uiten van emoties, en ervaren vaak schaamte of schuld wanneer ze behoeften kenbaar maken. De ouder was wel fysiek en praktisch aanwezig, maar bood geen emotionele bedding.

5. Het onderscheid tussen praktische zorg en ouderlijke zorg

5.1 Belang van de nuance

Het verschil tussen ‘praktische’ en ‘ouderlijke’ zorg lijkt misschien kunstmatig, maar is in de praktijk veelbetekenend. Een ouder kan aan alle zichtbare – vaak sociaal gewaardeerde – verplichtingen voldoen, maar emotioneel onbereikbaar blijven.

5.2 Voorbeeldsituaties

• Casus A : Een ouder die voor gezonde voeding zorgt en de kamer van het kind perfect schoonhoudt, maar het kind wegstuurt als het verdrietig of bang is (“Daar moet je maar zelf mee omgaan”).

• Casus B : Een ouder die studiekosten betaalt en trots is op hoge cijfers, maar de behoefte aan troost of begrip bij tegenslagen minimaliseert (“Stel je niet aan, het is niet zo erg”).

In beide gevallen kan het kind opgroeien met het gevoel dat het onzichtbaar is. Zo ontstaat een fundamentele kloof tussen wat er praktisch verzorgd is en wat er emotioneel ontbreekt.

6. De overweging om te breken

6.1 Motieven

Volwassen kinderen die het contact met hun ouders verbreken, noemen vaak een opeenstapeling van manipulatief gedrag, herhaalde teleurstellingen, narcistische patronen en gebrekkige emotionele steun (Scharp & Thomas, 2018). Uiteindelijk wordt deze dynamiek zo schadelijk voor het eigen welzijn, dat men het contact verbreekt – ondanks intense schuld- of schaamtegevoelens.

6.2 Mogelijke uitkomsten

Afhankelijk van de context ervaren sommigen na de breuk een gevoel van opluchting en herwonnen autonomie; anderen blijven kampen met schuldgevoelens, rouw om het gemis van een potentieel betere relatie en kritiek of afwijzing vanuit de omgeving. Ook kan er verwarring ontstaan binnen de bredere familie die partij kiest, wat het proces verder bemoeilijkt.

7. De rol van therapie en het belang van ervaringsdeskundigheid

7.1 Psychologische begeleiding als steunpilaar

Therapie kan van onschatbare waarde zijn voor volwassenen die worstelen met de impact van emotionele onvolwassenheid, narcisme of verwaarlozing in hun ouder-kindrelatie. Therapeutische methoden zoals cognitieve gedragstherapie, schematherapie of psychodynamische therapie kunnen helpen om patronen te doorbreken, eigen behoeften te leren herkennen en vastgeroeste schuld- en schaamtegevoelens te verwerken (Gibson, 2015; Gerhardt, 2004).

Daarnaast kan therapie ondersteunen bij het rouwproces dat soms gepaard gaat met het breken van familiebanden. Men rouwt immers niet alleen om wat er is geweest, maar ook om wat er nooit kwam: een liefdevolle, emotioneel beschikbare ouder.

7.2 De waarde van ervaringsdeskundigheid

In het werkveld van psychologie en therapie groeit de erkenning dat ervaringsdeskundigheid een unieke meerwaarde kan hebben. Een hulpverlener die zelf enige vorm van emotionele onvolwassenheid of verwaarlozing heeft ervaren, kan een diepere mate van empathie en begrip bieden. Deze gedeelde ervaring betekent niet dat de therapeut zich laat meeslepen of de professionaliteit verliest; het impliceert vooral dat er een authentieke verbinding kan ontstaan, omdat de therapeut weet hoe zo’n context kan voelen.

• Empathisch vermogen : Meer genuanceerd herkennen van subtiele signalen van schuld en schaamte.

• Veilige basis bieden : Een klimaat creëren waarin de cliënt wél gehoord en gevalideerd wordt.

• Praktische handvatten : Uit persoonlijke en professionele kennis putten om copingstrategieën op maat aan te reiken.

Er zijn therapeuten en psychologen die hun persoonlijk inzicht – opgedaan uit ervaring met emotioneel onvolwassen of narcistische ouders – op wetenschappelijk en professioneel niveau hebben vertaald. Deze hybride rol kan een extra dimensie geven aan de behandeling: niet alleen boekenwijsheid, maar ook een diepgevoeld inzicht in de worsteling.

(Tussen de regels door mag duidelijk zijn dat er mensen zoals ik bestaan die deze dubbelrol belichamen: professioneel en ervaringsdeskundig. En nee, dat is niet puur een theoretische constatering.)

8. Conclusie

Het verbreken van een ouder-kindrelatie is een complexe en vaak beladen keuze, die voortkomt uit jarenlang ervaren emotionele onvolwassenheid, narcistische trekken en/of verwaarlozing. Terwijl praktische zorg meestal zichtbaar en meetbaar is, ontbreekt het soms volledig aan emotionele beschikbaarheid, wat de basisbehoefte aan erkenning en steun ondermijnt. Door deze structurele onbalans kunnen volwassenen in een schadelijke dynamiek terechtkomen waarin ze hun eigenwaarde en mentale gezondheid in het geding zien.

Wetenschappelijke inzichten benadrukken dat een dergelijke breuk niet impulsief tot stand komt, maar vaak het resultaat is van een intensief proces van wikken en wegen, schuld en schaamte, en het onvermogen om met de ouder tot verandering te komen. Therapie kan hierbij een onmisbaar hulpmiddel zijn. Naast de reguliere therapeutische methoden is de inzet van (ervarings)deskundige professionals van grote waarde; zij brengen een extra laag van begrip en verbinding, doordat ze meer dan gemiddeld gevoelig zijn voor de mechanismen die spelen in emotioneel onveilige ouder-kindrelaties.

Hoewel de beslissing om te breken met je ouders sociaal beladen kan zijn, kan het in sommige gevallen niet alleen noodzakelijk, maar ook bevrijdend zijn. Het stelt de volwassene in staat eigen grenzen en behoeften te herontdekken. Voor wie zich hierin herkent, bevestigt onderzoek dat het verbreken van het contact niet ‘raar’ of ‘onnatuurlijk’ is, maar in sommige gevallen de enige weg om emotioneel te herstellen en te groeien.

(En voor degenen die dit thema niet alleen vanuit een wetenschappelijke bril bekijken, maar er ook een persoonlijke affiniteit mee hebben, is deze bevestiging hopelijk net dat beetje extra steun in de rug.)

Referenties

• Blake, L. (2020). Estranged childhood experiences: A systematic review of emotional outcomes. Journal of Family Studies, 26(2), 135–150.

• Campbell, W. K., & Miller, J. D. (2011). The handbook of narcissism and narcissistic personality disorder: Theoretical approaches, empirical findings, and treatments. Wiley.

• Gerhardt, S. (2004). Why Love Matters: How Affection Shapes a Baby’s Brain. Routledge.

• Gibson, L. (2015). Adult Children of Emotionally Immature Parents. New Harbinger Publications.

• Knoors, H., & Groeneveld, P. (2016). Emotional development in family contexts. Journal of Family Psychology, 30(4), 450–460.

• Miller, J. D., Campbell, W. K., & Pilkonis, P. A. (2011). Narcissistic personality disorder: Relations with distress and functional impairment. Comprehensive Psychiatry, 52(5), 519-527.

• Morf, C. C., & Rhodewalt, F. (2001). Unraveling the paradoxes of narcissism: A dynamic self-regulatory processing model. Psychological Inquiry, 12(4), 177-196.

• Scharp, K., & Thomas, L. (2018). Family “bonds”: Making meaning of parent–child relationships in estrangement narratives. Journal of Social and Personal Relationships, 35(9), 1207–1225.

• Stern, R. (2018). The Gaslight Effect: How to Spot and Survive the Hidden Manipulation Others Use to Control Your Life. Harmony.

• Van IJzendoorn, M. H., & Bakermans-Kranenburg, M. J. (2010). Parenting matters: The role of parents in child development. Developmental Psychology, 46(5), 129–139.

• Wilson, J., Benton, J., & Barrett, J. (2015). Parent–child estrangement: Emotional processes and relational outcomes. Family Relations, 64(5), 739–753.

• Wright, A. G., Lukowitsky, M. R., Pincus, A. L., & Conroy, D. E. (2017). The hierarchical structure of interpersonal problems: Circumplex analyses and cross-method evaluation. Psychological Assessment, 29(1), 1-13.

De stigmatisering van homoseksuelen rondom hiv en aids in Nederland

Wed, 15 Jan 2025 09:21:43 GMT

historische perspectieven en hedendaagse uitdagingen

De hiv-/aids-epidemie heeft sinds de jaren tachtig een grote impact gehad op de manier waarop de samenleving naar homoseksuelen kijkt. Van anekdotische angstverhalen in de beginfase van de epidemie tot meer recente discussies over PrEP (Pre-expositieprofylaxe) en de geavanceerde behandelmethodes: het onderwerp is nog altijd actueel. De eerste berichten over aids zorgden in Nederland – net als in veel andere landen – voor een sterke golf van stigma en discriminatie jegens homoseksuele mannen, in de volksmond dikwijls ten onrechte de “schuldigen” van deze ‘nieuwe ziekte’ genoemd. Het is verleidelijk te denken dat deze stigmatisering inmiddels tot het verleden behoort. Helaas suggereren recente onderzoeken (RIVM, 2021; UNAIDS, 2020) dat er nog steeds stigma rondom hiv en homoseksualiteit bestaat, dat zich op subtielere manieren manifesteert.

Dit artikel bespreekt de stigmatisering van homoseksuelen in Nederland rondom hiv en aids vanuit een historisch perspectief en zoomt vervolgens in op de huidige maatschappelijke en politieke context. Ook wordt ingegaan op de heersende (en soms verborgen) discriminatie binnen de homoseksuele gemeenschap zelf. Ten slotte wordt stilgestaan bij de emotionele gevolgen – waaronder schaamte, schuld en seclusie – voor mensen die met hiv of aids leven.

De beginjaren van de aids-epidemie

De eerste geregistreerde gevallen van aids dateren uit het begin van de jaren tachtig. In Nederland werden de eerste patiënten voornamelijk gesignaleerd binnen de homoseksuele gemeenschap. Deze vroege associatie tussen homoseksualiteit en aids heeft blijvende gevolgen gehad voor de perceptie van de ziekte in de maatschappij. De media droegen hier gretig aan bij door sensationalistische berichtgeving die de angst voor deze ‘homoziekte’ aanwakkerde.

Rond 1983-1985 werden door de toenmalige overheid en gezondheidsinstanties de eerste campagnes gestart om (overigens zeer terecht) aandacht te vragen voor veilige seks en het gebruik van condooms. Ondanks deze belangrijke initiatieven ontstond er in de samenleving een hardnekkig beeld dat iedere homoseksuele man per definitie een risicodrager was. Vooroordelen en discriminatie tegen homoseksuelen namen hierdoor toe. Zo kon een homoseksuele man – met of zonder hiv – bijvoorbeeld worden uitgesloten van bepaalde activiteiten, banen of verzekeringen uit angst voor besmettingsgevaar.

De opkomst van activisme en normalisering

In de loop van de jaren negentig raakten bekende homo-activisten, politici en BN’ers betrokken bij hiv-/aids-campagnes. Onder druk van vooraanstaande belangenorganisaties (zoals het COC en Aidsfonds) werd de toon rondom hiv en aids genuanceerder. Er kwam erkenning voor het feit dat hiv niet uitsluitend een ‘homokwestie’ betrof, maar ook andere groepen trof (bijv. intraveneuze drugsgebruikers, heteroseksuelen, migranten uit bepaalde regio’s). Desondanks bleef de link met homoseksualiteit in de publieke opinie stevig verankerd.

Met de invoering van effectieve behandelmethoden (combinatietherapie ofwel HAART) werd hiv gaandeweg een ‘chronische aandoening’ in plaats van een dodelijke ziekte. Deze medische vooruitgang had een tweezijdig effect. Enerzijds raakte het onderwerp hiv-/aids geruime tijd op de achtergrond: de urgentie werd lager. Anderzijds zorgde het voor een toename in het idee dat “ze” het probleem nu wel onder controle hadden – waarmee de maatschappelijke empathie en aandacht helaas ook afnamen.

Wetgeving en beleid

Nederland mag zich graag op de borst kloppen als vooruitstrevend land als het gaat om lhbtq+-rechten (lesbisch, homoseksueel, biseksueel, transgender, queer en andere identiteiten). We waren immers het eerste land dat het homohuwelijk legaliseerde (2001). Maar laten we niet te hoog van de toren blazen, want als het aankomt op de positie van mensen met hiv of aids, zijn er nog genoeg obstakels. Zo bestaan er nog steeds werkgevers die terughoudend zijn in het aannemen van mensen met hiv (officieel verboden door de Algemene wet gelijke behandeling, maar je hoeft er geen Einsteintelescoop bij te pakken om te zien dat er subtiele manieren van afwijzing zijn).

Politiek gezien is er wel aandacht voor hiv-preventie, maar deze richt zich veelal op specifieke projecten (bijvoorbeeld PrEP-vergoedingen) en grootschalige publiekscampagnes blijven uit. In vergelijking met de jaren tachtig en negentig lijkt het maatschappelijk debat over hiv en aids te zijn verstomd, vermoedelijk omdat het niet meer als “urgent” wordt ervaren. De goede behandelresultaten en lage mortaliteit hebben tot gewenning geleid; het stigma bij burgers en beleidsmakers is echter niet zomaar verdwenen. Sterker nog, door de afnemende algemene bewustwording van hiv wordt de kans op onwetendheid en ouderwetse vooroordelen juist groter.

Subtielere vormen van discriminatie

In het hedendaagse sociale en politieke klimaat uit hiv-gerelateerde discriminatie zich subtieler dan vroeger. De ‘old school’ angst voor overdracht in een alledaagse setting (“je kan er een vork van oplopen!”) is grotendeels voorbij, maar niet iedereen is op de hoogte van het feit dat iemand met een ondetecteerbare virale lading geen hiv meer kan overdragen (bekend als U=U: Undetectable = Untransmittable). Deze onwetendheid leidt tot terughoudendheid, roddels en uitsluiting.

Binnen de homoseksuele gemeenschap zelf heerst bovendien een paradoxale dynamiek: enerzijds is er een hoge mate van saamhorigheid, anderzijds komt stigmatisering van hiv-positieve homo’s door hiv-negatieve homo’s ook voor. Deze stigmatisering kan zich uiten in dating- en hookup-cultuur, waar men in apps en profielen expliciet vermeldt “geen hiv-positieve mannen” te willen ontmoeten. Vooral als men niet op de hoogte is van de impact van huidige medicatie, kan men irrationele angst blijven houden.

Versterkende factoren

Gebrek aan kennis : Hoewel de toegankelijkheid van informatie over hiv enorm is toegenomen, blijft er een kenniskloof bestaan. Vooroordelen en stereotypes uit de jaren tachtig circuleren nog steeds.
Bezuinigingen op preventiecampagnes : In de afgelopen jaren is er minder geld gegaan naar grootschalige voorlichtingscampagnes. Hierdoor wordt er in de reguliere media weinig aandacht besteed aan feitelijke informatie over hiv, serofobie (angst of discriminatie jegens hiv-positieven) of stigma binnen de homogemeenschap.
Politieke verschuivingen : Onder druk van conservatieve partijen wordt de ‘LHBTI-agenda’ soms geframed als voltooid: “We hebben toch al het homohuwelijk, wat willen jullie nog meer?” Het gevolg is dat issues als hiv-stigma binnen de homo-/queer-gemeenschap niet altijd de politieke aandacht krijgen die ze verdienen.

Schaamte, schuld en seclusie

De gevolgen van stigma rondom hiv zijn niet alleen extern (discriminatie op werk of in sociale kring), maar ook intern. Binnen psychologisch onderzoek wordt vaak gewezen op drie centrale thema’s: schaamte, schuld en seclusie (isolatie).

Schaamte

Mensen met hiv ervaren regelmatig schaamtegevoelens over hun serostatus. Dit kan komen door de internalisering van het maatschappelijke beeld dat hiv iets ‘vies’ of ‘fout’ is, of omdat men bang is om gezien te worden als promiscue of onverantwoordelijk. Schaamte gaat dikwijls gepaard met een beschadigd zelfbeeld en kan leiden tot depressieve gevoelens en sociale terugtrekking.

Schuld

Er leeft ook het gevoel van schuld, zeker wanneer men zichzelf verwijt niet ‘voorzichtiger’ geweest te zijn. Dit schuldgevoel kan versterkt worden door directe of indirecte verwijten vanuit de omgeving. De associatie van hiv met seksueel risicogedrag voedt het idee dat men de infectie zelf in de hand heeft gewerkt.

Seclusie (isolatie)

Door schaamte en angst voor afwijzing kan iemand met hiv zich isoleren van vrienden, familie en (toekomstige) partners. Mensen houden hun serostatus soms geheim, uit vrees voor veroordeling of angst dat iemand hen niet meer wil daten. Deze zelfopgelegde seclusie draagt vervolgens bij aan gevoelens van eenzaamheid en depressie, wat de mentale gezondheid ernstig kan aantasten.

Koppeling naar bredere discriminatie van homoseksuelen

De stigmatisering rondom hiv staat niet los van het bredere probleem van homofobie. Dezelfde negatieve stereotyperingen – homoseksualiteit zou promiscue zijn, “onnatuurlijk”, of moreel verwerpelijk – vormen de basis voor de blijvende associatie tussen hiv en ‘schuld’. Deze gedachtepatronen voeden discriminatie en uitsluiting, zowel in de heteroseksuele maatschappij als in homo-kringen onderling.

Binnen de homogemeenschap zelf is er soms sprake van een hiërarchie: zo bestaan er groepen die zich, bij gebrek aan beter woord, verheven voelen boven 'de rest'. Dit kan gaan over uiterlijk (body shaming) of expressie ('femme', 'straight-acting') maar ook over serostatus. “Clean only” is een typerende (en cynische) term die weleens op datingprofielen te lezen valt, waarmee de schrijver expliciet aangeeft niet met hiv-positieve mannen in contact te willen komen. Hiermee wordt niet alleen het stigma in stand gehouden, maar ook de onderlinge solidariteit ondermijnd.

(Sarcastisch) intermezzo: “Kom op, we hebben toch al alles?”

In de veronderstelde progressieve hemel die Nederland heet, "hebben we toch al alles bereikt”? We hebben het homohuwelijk, vrijwel volledige acceptatie in grote steden en een handjevol televisiespotjes die vaststellen dat we niet bang hoeven te zijn om een kopje koffie te delen. Dus waar klagen we nog over? Ach, niets bijzonders: dat hiv-positieve mensen nog regelmatig met discriminatie worden geconfronteerd, dat onwetendheid rond overdraagbaarheid tot onnodige angst leidt en dat sommige homoseksuelen elkaar nog steeds met een scheef oog bekijken. Maar laten we daar vooral geen aandacht aan besteden, want we zijn toch zo tolerant?

Conclusie en aanbevelingen

Hoewel er sinds de jaren tachtig veel vooruitgang is geboekt op het gebied van preventie, behandeling en maatschappelijke acceptatie van hiv-positieve mensen, blijft stigmatisering in subtiele (en soms minder subtiele) vormen aanwezig. De link tussen hiv en homoseksualiteit is historisch gegroeid en nog altijd een bron van vooroordelen en discriminatie.

Aanbevelingen

Gerichte voorlichtingscampagnes

Er is behoefte aan actuele en toegankelijke informatie over hiv en hiv-behandeling (bijvoorbeeld rondom U=U en PrEP). Deze campagnes dienen niet alleen gericht te zijn op de algemene bevolking, maar ook specifiek op de homoseksuele gemeenschap – vooral via de (online) platforms waar men elkaar treft.

Meer politieke aandacht en financiering

Overheden en beleidsmakers mogen het onderwerp hiv en aids niet laten wegzakken in een hoekje van gedateerde problematiek. Beleidsinitiatieven rond hiv-acceptatie en bestrijding van stigma moeten worden opgeschaald, met structurele aandacht voor discriminatie op de werkvloer, in de zorg en binnen sociale omgevingen.

Ondersteuning van interpersoonlijke relaties en mentaal welzijn

Individuen met hiv kunnen baat hebben bij psychosociale ondersteuning en peer-to-peer-contacten, waar zij ervaringen en emoties kunnen delen zonder oordeel. Dit vermindert schaamte, schuld en de neiging tot zelfisolatie.

Aanpak discriminatie binnen de eigen gemeenschap

Homo-organisaties en platforms moeten een actieve rol spelen in het aankaarten van serofobie binnen de eigen gelederen. Het doorbreken van taboes, het stimuleren van empathie voor mensen met hiv en het aanspreken van schadelijke terminologieën zoals “clean only” zijn daarbij cruciaal.

Langlopende monitoring en onderzoek

Het is van belang om via longitudinale studies te blijven volgen hoe stigma evolueert, welke subgroepen het meest kwetsbaar zijn en welke interventies het effectiefst zijn. Daarbij zouden zowel epidemiologische data als kwalitatieve ervaringen van hiv-positieve personen centraal moeten staan.

Tenslotte...

De stigmatisering van homoseksuelen rondom hiv en aids in Nederland is historisch gegroeid en blijft, ondanks medische vooruitgang en ogenschijnlijk brede acceptatie van homoseksualiteit, een urgent probleem. De uitdaging ligt niet enkel in de feitelijke bestrijding van hiv, maar vooral in het tegengaan van onwetendheid en (zelf)stigmatisering. Door te erkennen dat hiv-positieve homoseksuelen nog steeds met subtiel én expliciet onrecht te maken hebben, kunnen we gericht werken aan een inclusiever klimaat – zowel in de samenleving als in de gemeenschap zelf.

Zolang er schaamte, schuldgevoelens en seclusie bestaan, is er werk aan de winkel. Het is dan ook de gezamenlijke verantwoordelijkheid van overheid, zorginstanties, media, belangenorganisaties en de gemeenschap zelf om ervoor te zorgen dat hiv en aids niet langer fungeren als brandhaard van discriminatie, maar simpelweg als de behandelbare medische aandoening die het in 2025 (en verder) zou moeten zijn.

Meer interesse? In de vijfdelige podcastserie En niemand bleef onaangeraakt vertellen schrijver Maurits de Bruijn en podcastmaker Randy Vermeulen het liefdesverhaal van Jan en Martin, dat zich afspeelt tijdens de aidscrisis van de jaren 90. De makers zoomen in op het aangrijpende leven van deze twee mannen én vertellen verhalen van anderen waarvan de levens zijn getekend door hiv en aids. Ook onderzoeken ze vanuit hun eigen queer perspectief hoe het stigma en de vooroordelen zich zo hardnekkig hebben kunnen nestelen in de hoofden en harten van de generaties queer mensen die opgroeiden in de schaduw van de epidemie. Klik hier voor meer informatie.

HYPERVIGILANTIE bij volwassenen

Wed, 18 Dec 2024 11:45:57 GMT

Een wetenschappelijk inzicht in de gevolgen van emotionele verwaarlozing en mishandeling

Hypervigilantie is een toestand van verhoogde alertheid en gevoeligheid voor potentiële bedreigingen, waarbij de persoon voortdurend op zijn hoede is, zelfs in situaties waarin geen direct gevaar aanwezig is. Deze psychologische staat wordt vaak geassocieerd met individuen die trauma hebben ervaren, waaronder emotionele verwaarlozing en andere vormen van mishandeling tijdens hun jeugd. Volwassenen die deze ervaringen hebben meegemaakt, kunnen daardoor te maken krijgen met langdurige veranderingen in hun gedrags- en stressresponsen. In dit artikel verken ik de wetenschappelijke achtergrond van hypervigilantie, de relatie met jeugdtrauma en de impact ervan op het dagelijks leven van volwassen overlevers van mishandeling.

Wat is hypervigilantie?
Hypervigilantie verwijst naar een overdreven staat van waakzaamheid waarin een individu constant zoekt naar tekenen van gevaar, soms zelfs wanneer deze niet aanwezig zijn. Dit kan leiden tot gevoelens van onrust, angst en vermoeidheid door de voortdurende spanning van 'aanstaan'. Bij hypervigilantie worden dagelijkse gebeurtenissen vaak waargenomen als potentieel bedreigend, zelfs als ze in werkelijkheid onschuldig kunnen zijn.

Bij mensen die zijn blootgesteld aan trauma, zoals mishandeling en verwaarlozing, is hypervigilantie een overlevingsmechanisme. Het zenuwstelsel blijft hyperactief in een poging om toekomstige gevaren of pijn te vermijden. Dit komt vaak voor bij mensen met posttraumatische stressstoornis (PTSS), maar ook bij mensen die te maken hebben gehad met chronische stress in hun jeugd.

De impact van emotionele verwaarlozing en mishandeling
Emotionele verwaarlozing wordt vaak omschreven als het consistent negeren van de emotionele behoeften van een kind. Dit kan variëren van een gebrek aan affectie en aandacht tot het ontkennen van een veilige hechtingsrelatie. Wanneer kinderen deze fundamentele behoeften worden ontzegd, kan dit leiden tot ernstige psychologische schade die voortduurt tot in de volwassenheid.

Fysieke en emotionele mishandeling, evenals seksueel misbruik, kunnen eveneens leiden tot hypervigilantie. De constante blootstelling aan bedreigende situaties tijdens de kindertijd kan ervoor zorgen dat het brein overgevoelig wordt voor tekenen van gevaar. Dit wordt soms omschreven als een overactief stress-responssysteem, dat zich moeilijk kan aanpassen aan ‘normale’ niveaus van prikkels en uitdagingen in het volwassen leven.

Een belangrijk aspect van emotionele verwaarlozing is dat het vaak 'onzichtbaar' kan zijn. In tegenstelling tot fysieke mishandeling, die duidelijke littekens kan achterlaten, wordt emotionele verwaarlozing soms niet erkend totdat de langdurige gevolgen zich manifesteren in volwassen relaties en gedrag.

De neurobiologie van trauma
De neurobiologische veranderingen die plaatsvinden bij mensen met trauma zijn goed gedocumenteerd. Wanneer iemand herhaaldelijk wordt blootgesteld aan stressvolle of traumatische gebeurtenissen, zoals mishandeling of verwaarlozing, kan de hersenstructuur veranderen. De amygdala, die betrokken is bij het verwerken van bedreigingen, kan overactief worden, terwijl de prefrontale cortex, die betrokken is bij het reguleren van emoties en redeneren, minder efficiënt functioneert.

Deze veranderingen in de hersenen dragen bij aan het voortdurende gevoel van angst en alertheid bij volwassenen met een geschiedenis van trauma. Het lichaam blijft 'in de aanval' terwijl de geest voortdurend op zoek is naar tekenen van gevaar. Dit kan het moeilijk maken voor mensen om zich veilig te voelen in sociale situaties of om intieme relaties aan te gaan.

Symptomen van hypervigilantie bij volwassenen

Bij volwassenen die hypervigilant zijn, kunnen de volgende symptomen optreden:

Constant op je hoede zijn : Volwassenen kunnen voortdurend gefocust zijn op het monitoren van hun omgeving en letten op de kleinste tekenen van gevaar, zoals veranderingen in toon, lichaamstaal, of gezichtsuitdrukkingen van anderen.
Slaapproblemen : Door de constante waakzaamheid kan het moeilijk zijn om in slaap te vallen of in slaap te blijven, wat bijdraagt aan chronische vermoeidheid.
Emotionele uitputting : Hypervigilantie vereist een aanzienlijke hoeveelheid energie, wat leidt tot emotionele uitputting en burn-out op de lange termijn.
Prikkelbaarheid en wantrouwen : Het altijd op zoek zijn naar gevaar kan leiden tot prikkelbaarheid en wantrouwen ten opzichte van anderen, waardoor relaties moeilijk worden.
Moeite met ontspanning : Personen met hypervigilantie kunnen moeite hebben om zich veilig of ontspannen te voelen, zelfs in veilige situaties zoals thuis of onder vrienden.

De langetermijngevolgen voor volwassenen
Hypervigilantie kan verwoestende gevolgen hebben voor het dagelijks functioneren van volwassenen. Het heeft een negatieve invloed op hun vermogen om gezonde relaties te vormen en kan leiden tot geïsoleerd gedrag. Ze kunnen moeite hebben om anderen te vertrouwen of kunnen overmatig reageren op ogenschijnlijk onschuldige prikkels, zoals een luide stem of onverwachte aanraking.

Mensen met een geschiedenis van mishandeling of verwaarlozing kunnen ook verhoogde niveaus van angststoornissen en depressie ervaren en hun hypervigilantie kan bijdragen aan het onderhouden van deze psychische aandoeningen. Ze kunnen zich constant op hun hoede voelen, zelfs in veilige situaties, waardoor hun levenskwaliteit ernstig wordt beperkt.

Herstel en behandeling
Concluderend is hypervigilantie bij volwassenen een complex fenomeen dat vaak zijn wortels heeft in jeugdtrauma zoals emotionele verwaarlozing of mishandeling. Hoewel deze staat van verhoogde alertheid aanvankelijk een overlevingsmechanisme kan zijn, kan het op de lange termijn leiden tot een verminderd gevoel van veiligheid en welzijn. Door middel van therapie en zelfzorg kunnen volwassenen echter leren om deze patronen te doorbreken en een leven te leiden dat niet langer wordt beheerst door voortdurende waakzaamheid.

Gelukkig is herstel mogelijk voor mensen die te maken hebben met hypervigilantie als gevolg van trauma. Mijn behandeling richt zich vaak op het reguleren van het zenuwstelsel en het aanpakken van de onderliggende trauma’s door middel van op maat gemaakte therapieën om je te helpen de verhoogde waakzaamheid te verminderen en een evenwichtiger leven te leiden.

GENDERDYSFORIE en ondersteuning

Wed, 02 Oct 2024 11:58:54 GMT

genderdysforie en mijn rol in de behandeling

Genderdysforie is een vaak verkeerd begrepen onderwerp dat veel mensen raakt. Het verwijst naar de psychologische en emotionele stress die iemand ervaart wanneer hun genderidentiteit niet overeenkomt met het geslacht dat hen bij de geboorte is toegewezen. Deze innerlijke worsteling kan leiden tot gevoelens van angst, depressie en een algemeen gevoel van vervreemding van het eigen lichaam. Het behandelen van genderdysforie vraagt om een zorgvuldige en empathische benadering, waarbij psychologische begeleiding een cruciale rol speelt.

"Een van de vooraanstaande namen op dit gebied in Nederland is psycholoog Arthur Hofman. Arthur heeft zich de afgelopen jaren onderscheiden door zijn specialistische aanpak van genderdysforie en zijn pionierswerk binnen de psychologische begeleiding van transgender personen. Zijn benadering richt zich niet alleen op het verlichten van de psychische symptomen van genderdysforie, maar ook op het bieden van een veilige ruimte waar individuen hun genderidentiteit kunnen verkennen en bevestigen." bron: Global Health & Pharma

De impact van genderdysforie
Genderdysforie kan ernstige gevolgen hebben voor de mentale gezondheid. Veel mensen die worstelen met genderdysforie ervaren gevoelens van depressie, angst en in sommige gevallen zelfmoordgedachten. Daarnaast kunnen ze te maken krijgen met maatschappelijke stigmatisering, afwijzing door familie of vrienden en discriminatie op de werkvloer of in het dagelijks leven. Dit leidt vaak tot een diepgaand gevoel van isolement en een gebrek aan zelfvertrouwen.

Psychologische ondersteuning is essentieel in het proces om deze negatieve gevolgen te verminderen. Het kan individuen helpen bij het navigeren door de emotionele en sociale uitdagingen die gepaard gaan met genderdysforie, en hen begeleiden bij het maken van beslissingen over genderbevestigende behandelingen, zoals hormoontherapie of chirurgische ingrepen.

De behandeling van Arthur Hofman
Door mijn lange en ruime ervaring en samenwerkingen met diverse genderklinieken heb ik een geïntegreerde aanpak ontwikkeld, waarbij de behandeling van genderdysforie zowel psychotherapeutische ondersteuning als praktische begeleiding omvat. Mijn filosofie is dat genderdysforie niet slechts een probleem is dat 'opgelost' moet worden, maar eerder een aspect van de identiteit van een persoon dat met zorg, respect en geduld benaderd moet worden.

Ik pleit voor een behandelmodel dat rekening houdt met jouw specifieke behoeften waarin jij als persoon centraal staat en waar ruimte is voor je eigen tempo en beslissingen. Dit betekent dat ik mij niet richt op specifieke uitkomsten, zoals een volledige transitie, maar je ondersteun bij het ontdekken wat voor jou persoonlijk het meest bevredigend is.

"Een belangrijk onderdeel van de behandeling van Arthur Hofman is het normaliseren van genderdysforie als een menselijke ervaring. In plaats van genderdysforie te pathologiseren, helpt hij zijn cliënten om hun gevoelens te valideren en zichzelf te accepteren. Dit proces kan variëren van gesprekken over hun genderidentiteit en sociale rol tot begeleiding bij medische behandelingen, waarbij Hofman nauw samenwerkt met artsen en andere specialisten." bron: Benelux Enterprise Awards

Ondersteuning en toekomst

Ik wil benadrukken dat de behandeling van genderdysforie een gezamenlijke inspanning moet zijn tussen de cliënt, de therapeut en de bredere samenleving. Dit betekent dat er niet alleen psychologische ondersteuning nodig is, maar ook maatschappelijke acceptatie en inclusie. Daarom ben ik ook actief in het bevorderen van bewustwording over genderidentiteit en streeft naar het verbeteren van de toegang tot zorg voor transgender personen.

"De impact van genderdysforie kan diepgaand en verlammend zijn, maar met de juiste begeleiding en zorg kan een individu een betekenisvol en bevredigend leven leiden. Dankzij professionals zoals Arthur Hofman wordt de weg naar zelfacceptatie en welzijn voor velen een haalbare en bemoedigende realiteit." bron: Global Health & Pharma

De kracht en het misbruik van GASLIGHTING

Fri, 20 Oct 2023 15:45:14 GMT

het ontrafelen van de psychologische manipulatie en de ernstige implicaties ervan

Gaslighting, een term die oorspronkelijk is afgeleid van de film 'Gaslight' uit 1944, verwijst naar een vorm van psychologische manipulatie waarbij een individu opzettelijk de perceptie van iemand anders over de werkelijkheid vervormt. Hoewel de term de afgelopen jaren veel aandacht heeft gekregen, is het essentieel om de juiste betekenis en implicaties ervan te onderscheiden. In dit essay zal ik dieper ingaan op het concept van gaslighting, waarbij ik zowel de wetenschappelijke onderbouwing ervan onderzoek als de ernstige gevolgen die aan het misbruik ervan zijn verbonden. Ik zal iets specifieker ingaan op de manier waarop gaslighting verschillende relaties kan beïnvloeden, waaronder die met ouders, vrienden, romantische partners en collega's.

Gaslighting definiëren

Bij gaslighting gaat het om een opzettelijke poging van de ene partij om het vertrouwen van een andere partij in hun eigen gezond verstand, geheugen of de geldigheid van hun percepties te destabiliseren. Vaak gaat het om subtiele manipulatie, zoals het ontkennen of bagatelliseren van de ervaringen van het slachtoffer, het in twijfel trekken van zijn geestelijke gezondheid, of het vakkundig verdraaien van feiten. Het centrale doel van gaslighting is om controle over het slachtoffer uit te oefenen en hen aan de eigen realiteit te laten twijfelen.

Wetenschappelijke verklaring

Psychologisch gezien maakt gaslighting gebruik van de cognitieve vooroordelen en perceptuele kwetsbaarheden die bij mensen bestaan. Individuen vertrouwen vaak op hun geheugen, perceptie en interpretatie van gebeurtenissen om een samenhangend begrip van de wereld op te bouwen. Door deze mentale processen te ondermijnen, wekt gaslighting twijfel, verwarring en een gevoel van hulpeloosheid bij het slachtoffer. Studies hebben aangetoond dat herhaalde gaslighting-tactieken kunnen leiden tot de ontwikkeling van angst, depressie, verminderd zelfbeeld en zelfs posttraumatische stressstoornis (PTSS).

Gevolgen van gaslighting

Ouders en opvoeders

Wanneer ouders de percepties van hun kinderen manipuleren, kunnen ze langdurige psychologische littekens veroorzaken. Kinderen kunnen opgroeien met een verminderd vermogen om op hun eigen instincten te vertrouwen, wat later in hun leven tot problemen kan leiden bij het aangaan van gezonde relaties. Bovendien kunnen ze de last van zelftwijfel met zich meedragen, wat hun persoonlijke groei en succes kan belemmeren.

Vriendschappen

Gaslighting onder vrienden kan het vertrouwen in deze relaties aantasten. Slachtoffers kunnen geïsoleerd raken en niet meer in staat zijn oprechte bedoelingen van manipulatie te onderscheiden. Het verraad dat wordt ervaren door slachtoffers van gaslighting door toedoen van hun vrienden, kan aanzienlijke emotionele trauma's veroorzaken en hun vermogen om potentiële vriendschappen in de toekomst te vertrouwen belemmeren.

Romantische partners

Romantische relaties die zijn gebaseerd op vertrouwen en wederzijds respect kunnen snel giftig worden als gaslighting-tactieken worden toegepast. Het slachtoffer kan zijn autonomie en zelfidentiteit verliezen en afhankelijk worden van de versie van de realiteit van zijn gaslichting partner. In dergelijke situaties negeren slachtoffers vaak hun eigen behoeften en geven ze prioriteit aan die van hun partner, waardoor een ongezonde dynamiek in stand wordt gehouden.

Collega's

Gaslighting op de werkplek heeft ernstige gevolgen voor zowel de geestelijke gezondheid als de carrièregroei. Slachtoffers kunnen worden beroofd van professionele kansen, worden ontslagen vanwege hun ideeën, of merken dat hun prestaties worden ondermijnd. De voortdurende ondermijning kan leiden tot zelftwijfel en het imposter-syndroom, wat de prestaties en de arbeidstevredenheid beïnvloedt.

Conclusie

Het begrijpen van het fenomeen gaslighting is van cruciaal belang om de manipulatieve tactieken die door anderen met assertiviteit worden gebruikt, te kunnen herkennen en aanpakken. Hoewel het misbruik van deze term de betekenis ervan kan afzwakken, is het essentieel om de psychologische impact ervan te onthouden. Zowel ouders, vrienden, romantische partners als collega's moeten zich bewust zijn van de ernstige gevolgen van gaslighting en er actief aan werken om de aanwezigheid ervan in hun relaties te elimineren. Door onze perceptie van de werkelijkheid veilig te stellen, kunnen we ons mentale welzijn beschermen en gezondere, authentiekere verbindingen met anderen cultiveren.

Voor meer informatie mag je altijd contact opnemen.

Het begon niet bij jou

Mon, 25 Sep 2023 15:49:07 GMT

TRANSGENERATIONELE OVERDRACHT

Transgenerationeel trauma verwijst naar de overdracht van trauma's over generaties heen, waarbij de psychologische effecten van trauma's die vorige generaties hebben ervaren, worden doorgegeven aan volgende. Het concept heeft meer aandacht gekregen, maar het is belangrijk op te merken dat onderzoek op dit gebied nog steeds in ontwikkeling is en dat er voortdurend discussie is onder wetenschappers.

Een van de nieuwste wetenschappelijke inzichten over transgenerationeel trauma draait om epigenetica. Epigenetica is de studie van erfelijke veranderingen in genexpressie die geen veranderingen in de DNA-sequentie zelf met zich meebrengen. Onderzoek wijst uit dat trauma's die eerdere generaties hebben ervaren, mogelijk de genexpressie in volgende generaties kunnen beïnvloeden, waardoor hun gevoeligheid voor psychische stoornissen en stressgerelateerde aandoeningen wordt beïnvloed. Dierstudies hebben bewijs geleverd voor deze intergenerationele effecten, maar de mate waarin dit bij mensen gebeurt, wordt nog onderzocht.

Bovendien waren interventies op het gebied van psychotherapie en geestelijke gezondheid gericht op het aanpakken van transgenerationeel trauma. Therapeutische benaderingen zoals traumafocuste cognitieve gedragstherapie (TF-CBT) hebben tot doel de traumacyclus te doorbreken door individuen in staat te stellen traumatische ervaringen te verwerken, copingvaardigheden te ontwikkelen en veerkracht te vergroten. Deze interventies werken aan het verstoren van de overdracht van trauma van de ene generatie op de andere.

Het begrijpen van transgenerationeel trauma vereist interdisciplinair onderzoek, waarbij psychologie, epigenetica, sociologie en andere gebieden betrokken zijn. Het is een actief onderzoeksgebied en toekomstig onderzoek zal waarschijnlijk meer inzicht geven in de betrokken mechanismen en effectieve interventies om transgenerationeel trauma aan te pakken.

Voor behandeling of meer informatie: neem contact op.

Heimelijk Narcistische Moeders

Thu, 31 Aug 2023 17:58:11 GMT

Een wetenschappelijke exploratie

De narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft onderzoekers en clinici in verschillende disciplines al lang gefascineerd. Onder het uitgestrekte landschap van narcisme blijft met name heimelijk narcisme psychologen, sociologen en professionals in de geestelijke gezondheidszorg intrigeren. Dit artikel is bedoeld om licht te werpen op het fenomeen van heimelijk narcistische moeders, met de nadruk op wetenschappelijke gronden om hun onderscheidende eigenschappen en mogelijke schadelijke effecten op hun kinderen bloot te leggen.

Heimelijke narcisten bezitten een griezelig vermogen om hun grandioze zelfbeeld te maskeren achter een façade van nederigheid en slachtofferschap. In tegenstelling tot hun indiscrete tegenhangers vertonen deze individuen heimelijk en verraderlijk narcistisch gedrag dat in eerste instantie moeilijk te herkennen kan zijn. Psychologische studies hebben verschillende karakteristieke eigenschappen zoals overgevoeligheid, passieve agressie en overmatige behoefte aan bewondering geïdentificeerd als bepalende kenmerken van heimelijke narcisme.

Onderzoek suggereert dat de impact van het hebben van een heimelijk narcistische moeder diepgaand en blijvend kan zijn. Kinderen van deze moeders voelen zich tijdens het opgroeien verwaarloosd, emotioneel uitgeput en onwaardig. De subtiele manipulatietactieken die door dergelijke moeders worden gebruikt, kunnen leiden tot de ontwikkeling van een laag zelfbeeld, angst en zelfs depressie bij hun nakomelingen. Bovendien kan de constante behoefte aan validatie en goedkeuring van een heimelijk narcistische moeder het vermogen van het kind om gezonde relaties aan te gaan en een solide gevoel van eigenwaarde tot stand te brengen, belemmeren.

Kortom, heimelijk narcistische moeders vormen een unieke uitdaging, zowel in termen van identificatie als in het begrijpen van hun impact op het emotionele welzijn van hun kinderen. Door ons te verdiepen in het wetenschappelijk onderzoek rond deze complexe persoonlijkheidsstoornis, kunnen we waardevolle inzichten krijgen in het gedrag van de heimelijk narcistische moeder en de mogelijke gevolgen ervan. Het aanpakken van dit probleem is cruciaal voor professionals in de geestelijke gezondheidszorg en de samenleving als geheel, omdat het helpt een koesterende omgeving te creëren die de emotionele ontwikkeling van kinderen die door deze individuen worden getroffen, waarborgt.

Hier zijn enkele veel voorkomende gedragingen en mogelijke gevolgen:

1. Zelfvictimisatie: heimelijk narcistische moeders portretteren zichzelf vaak als slachtoffers, voortdurend op zoek naar sympathie en aandacht. Ze kunnen hun worstelingen overdrijven of hun rol in conflicten bagatelliseren, waardoor hun kinderen zich schuldig of verantwoordelijk voelen voor hun welzijn.

2. Overdreven controlerend: deze moeders presenteren zich misschien als zeer betrokken en zorgzaam, maar hun betrokkenheid wordt vaak gedreven door de behoefte aan controle in plaats van echte bezorgdheid. Ze kunnen strikte regels hebben, de activiteiten van hun kinderen nauwlettend in de gaten houden en namens hen beslissingen nemen, waardoor de kinderen beperkte autonomie en onafhankelijkheid hebben.

3. Gebrek aan empathie: heimelijk narcistische moeders worstelen om zich in te leven in de emoties en behoeften van hun kinderen. Ze kunnen hun gevoelens afwijzen of ongeldig maken, waardoor de kinderen zich ongehoord, onbelangrijk of zelfs verantwoordelijk voelen voor de emotionele reacties van hun moeder.

4. Gaslighting: Gaslighting is een manipulatieve tactiek waarbij de narcistische moeder de realiteit vervormt en haar kinderen aan hun percepties laat twijfelen. Heimelijk narcistische moeders kunnen de ervaringen, emoties of herinneringen van hun kinderen ontkennen of bagatelliseren, waardoor ze hun eigen gezond verstand in twijfel trekken en bijdragen aan emotionele verwarring.

5. Emotionele verwaarlozing: heimelijk narcistische moeders kunnen emotioneel niet beschikbaar en verwaarlozend zijn. Ze kunnen het vermogen missen om hun kinderen consistente emotionele ondersteuning en validatie te bieden, wat leidt tot onzekerheid, een laag zelfbeeld en moeite om later in het leven gezonde relaties aan te gaan. Emotionele verwaarlozing is één van de zwaarste vormen van mishandeling.

6. Verstrengeling of co-dependentie: heimelijk narcistische moeders creëren vaak een ongezonde, verwikkelde relatie met hun kinderen. Ze vertrouwen op hun kinderen voor validatie en emotionele steun, waardoor grenzen worden vervaagd en het vermogen van hun kinderen om een gezond zelfgevoel te ontwikkelen wordt belemmerd.

De potentiële effecten op het emotionele welzijn van kinderen kunnen significant en blijvend zijn. Enkele veelvoorkomende uitkomsten kunnen zijn:

- Laag zelfbeeld, zelftwijfel en gevoelens van ontoereikendheid.

- Angstige hechtingsstijlen en moeite met het vormen van bevredigende relaties.

- Emotionele en psychologische manipulatie in hun eigen relaties.

- Een neiging om mensen te behagen en een angst om grenzen te stellen.

- Een vervormd realiteitsgevoel, moeite met het vertrouwen op hun eigen percepties en een verhoogde gevoeligheid voor kritiek.

- Emotionele nood, depressie, angst of zelfs de ontwikkeling van narcistische eigenschappen als copingmechanisme.

Het is belangrijk op te merken dat niet alle kinderen van heimelijk narcistische moeders deze effecten in dezelfde mate zullen ervaren, omdat de veerkracht en ondersteuningsnetwerken van elk individu hun vermogen om deze uitdagingen te overwinnen kunnen beïnvloeden.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen.

Emotionele verwaarlozing

Fri, 19 Feb 2021 02:42:43 GMT

EN WAT HET MET JE KAN DOEN

Emotionele verwaarlozing betekent dat de mensen die voor je hadden moeten zorgen, niet reageerden op jouw emotionele behoeften. Dat kan grote gevolgen hebben, soms meteen, maar vaak pas veel later in je leven – ook als je inmiddels volwassen bent.

Misschien herken je het: je gevoelens werden genegeerd, weggewuifd of niet serieus genomen. Je kreeg wel eten, kleding of een dak boven je hoofd, maar er was weinig tot geen aandacht voor wat je vanbinnen voelde of nodig had. Dat kan pijnlijk en verwarrend zijn, zeker als je het pas later beseft.

Wat is emotionele verwaarlozing?

Emotionele verwaarlozing is niet altijd hetzelfde als emotioneel misbruik. Misbruik gebeurt meestal bewust, vanuit intentie om te kwetsen. Bij verwaarlozing kan het gaan om onwil, maar ook om onvermogen: je ouders of verzorgers wisten misschien simpelweg niet hoe ze op je emoties moesten reageren. Toch maakt dat het effect niet minder.

Een voorbeeld: je vertelde als kind dat je verdrietig was om iets dat op school gebeurde. In plaats van te luisteren, werd het afgedaan als ‘kinderspel’. Zo leer je dat je gevoelens niet belangrijk zijn. Geleidelijk stop je met steun zoeken.

Hoe subtiel het kan zijn

Emotionele verwaarlozing is vaak moeilijk te herkennen – juist omdat er geen schreeuwende signalen zijn. Soms merkte niemand het op, zelfs jijzelf niet. En toch kan het diepe sporen nalaten. De context of ‘reden’ van je ouders doet daar niets aan af: wat jij hebt gemist, is echt. Het erkennen daarvan kan een enorme stap zijn in je herstel.

Mogelijke effecten op kinderen

Misschien herken je dingen uit je jeugd, zoals:

vaak somber of angstig zijn
je afsluiten van anderen
altijd ‘braaf’ of juist opvallend druk doen
je emoties wegstoppen
weinig zelfvertrouwen hebben
je best doen om anderen tevreden te houden
boosheid of agressie die je niet goed kunt plaatsen
het gevoel hebben dat je er niet toe doet

Mogelijke effecten op volwassenen

Als je emotioneel verwaarloosd bent, kan dat ook later veel invloed hebben. Je kunt bijvoorbeeld merken dat je:

moeite hebt om emoties te voelen of te uiten
relaties oppervlakkig houdt of juist vermijdt
snel schaamte of schuld voelt
vaak leeg of somber bent
moeilijk op jezelf vertrouwt – of juist op anderen
problemen hebt met zelfdiscipline of grenzen stellen
blijft zoeken naar bevestiging
last hebt van angst, depressie of stressklachten

Soms herhaalt de geschiedenis zich: wie zelf niet heeft geleerd hoe je emoties voedt en koestert, vindt het vaak lastig dat bij eigen kinderen te doen.

Emotioneel onvolwassen ouders

Veel emotionele verwaarlozing komt voort uit emotioneel onvolwassen ouders. Ze konden misschien niet omgaan met hun eigen emoties, laat staan met die van jou. Dat kan leiden tot een jeugd die eenzaam voelt, met gevolgen tot ver in je volwassen leven.

Mogelijke signalen van emotioneel onvolwassen ouders:

overdreven reageren op kleine dingen
weinig empathie tonen
ongemakkelijk worden bij emoties of nabijheid
je gebruiken als vertrouweling, maar zelf niet beschikbaar zijn
oppervlakkig of onredelijk reageren als je overstuur bent
gesprekken vooral over henzelf laten gaan
jouw successen klein maken of negeren
snel in de verdediging schieten bij kritiek
zwart-wit denken en weinig zelfreflectie tonen

Breken met ouders – een moeilijk onderwerp

De band met je ouders verbreken is voor veel mensen ondenkbaar. Bij seksueel of lichamelijk geweld is er vaak meer begrip. Maar emotionele verwaarlozing kan net zo schadelijk zijn. Toch hoor je vaak reacties als: ‘Het blijven toch je ouders’ of ‘ze bedoelden het vast niet zo’.

In werkelijkheid is het verbreken van contact meestal geen impulsieve keuze. Voor sommigen is het de enige manier om zichzelf te beschermen en verder te kunnen leven.

Herstel is mogelijk

Herstel begint met begrijpen wat er is gebeurd – en erkennen dat het je geraakt heeft. Je kunt leren omgaan met emoties die ooit geen plek kregen, patronen doorbreken en nieuwe manieren vinden om jezelf te steunen. Behandeling kan helpen, of je nu nog jong bent of al lang volwassen. Het is nooit te laat om te beginnen.

Wil je meer weten of met iemand praten over jouw ervaringen? Neem gerust contact op.

Award voor Meest Toegewijde Zelfexpressie & Eigenwaarde GGZ Professional

Sun, 10 Jan 2021 12:31:02 GMT

Tweede nominatie - tweede Award

Het is officieel: ik ben dit jaar de winnaar van de award voor ‘Most Dedicated Self Expression & Esteem Mental Health Professional’!

Een categorie die mij met grote trots vervult; ik ben een groot voorvechter van zelfexpressie en eigenwaarde. Ik help mijn patiënten vorm te geven wie ze zijn en wat ze brengen - niet wie ze denken te zijn door wat ze overkomen is en wat door anderen geaccepteerd of door de maatschappelijke norm opgelegd wordt.

Deze erkenning helpt mij dat breder uit te dragen en hopelijk collegae te inspireren: er is nog heel veel te doen als het gaat om meer dan enkel productgericht te knikken, hummen, vragen en tissues aanreiken.
he body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

CORONAVIRUS RUKT WEER OP: KINDERMISBRUIK OOK

Sun, 04 Oct 2020 21:28:27 GMT

Geen nieuws = goed nieuws gaat hier absoluut niet op.

Het coronavirus creëert zowaar een tweede golf over het hele land. Ondertussen worden er minder indringende maatregelen door de regering opgelegd. Alsnog wordt kinderen en volwassenen aangeraden thuis te blijven bij minstens een verkoudheid. Daardoor schuilen hele gezinnen thuis, vaak dicht op elkaar. De bezorgdheid over gezondheid, onderwijs en de financiën is nog steeds groot of zelfs groter. Kinderen zien leraren, mentoren en andere volwassenen niet of via een korte en indirecte omweg die normaal gesproken hun bezorgdheid over hun welzijn zouden bespreken. De pandemie van COVID-19 heeft sinds maart dit jaar de voorwaarden geschapen voor een toename van kindermishandeling die ongecontroleerd zou kunnen blijven.

In veel gevallen zijn we als hulpverlener betrokken bij gezinnen die niet goed functioneren: huiselijk geweld, middelengebruik, onderontwikkeling of een psychische stoornis en juist daar stijgt het risico op kindermishandeling.

Vooral kinderen lopen risico op seksueel geweld in de thuissituatie. Veelal door de - al dan niet voormalige - kostwinner. Ik ben bang dat onze huidige realiteit het nog minder waarschijnlijk maakt dat jonge slachtoffers aan hun misbruikers zullen kunnen ontsnappen.

Maar vergeet ook de online omgeving niet: een medium dat juist nu meer gebruikt wordt en sinds de 'intelligente lockdown' een verdubbelde stijging liet zien op het gebied van webcamseks, sexting en cybercriminaliteit als sextortion en grooming. Daarnaast is er een aanzienlijke stijging van online pestgedrag volgens de Kindertelefoon en hebben zij 40 procent meer gesprekken met kinderen over een zorgelijke thuissituatie.

Geen nieuws = goed nieuws gaat hier absoluut niet op. We moeten er vanuit gaan dat tijdens deze golvende pandemie het mishandelen en misbruiken kan stijgen en dus moeten we samenwerken door op de meest veilige manier in volledige transparantie dicht bij onze cliënten en patiënten te blijven staan. In de hoop het uit te sluiten. Durf!

Voor meer informatie: stuur een tekstbericht naar 0629050746 of benader de bekende instanties.

COVID-MEDIA

Sun, 04 Oct 2020 21:05:01 GMT

Hoe de media ons en wij de media beïnvloeden.

Sommige mensen volgen het coronanieuws constant op de voet. Dat kan leiden tot angst, verhoogde stressreacties en overdreven hulpzoekgedrag.

Onderzoekers baseren deze uitspraken op eerder crises (ebola, Mexicaanse griep, terroristische aanslagen). Van deze drama’s werd uitgebreid verslag gedaan. Logisch, want het betrof rampen van ongekende omvang waarover de bevolking goed voorgelicht moest worden, maar het had ook een keerzijde. Zo hadden mensen twee tot drie jaar na 9/11 meer posttraumatische stressklachten naarmate ze meer over de aanslagen op tv hadden gezien. Ook mensen die het nieuws na de bomaanslagen tijdens de marathon van Boston nauwlettend volgden, vertoonden veel acute stress – zelfs meer dan degenen die de bomaanslagen daadwerkelijk hadden meegemaakt. En niet alleen de mate van blootstelling aan media ten tijde van rampen doet ertoe; ook de manier waarop verslaggeving wordt gedaan.

Moraal? Het is belangrijk burgers correct en niet-sensationeel te informeren, maar burgers moeten nieuws over rampen ook niet op de voet willen volgen.

Bron: Garfin, D.R. et al. (2020). The novel coronavirus (COVID-2019) outbreak: Amplification of public health consequences by media exposure. Health Psychology.

HOMOFOBIE

Sun, 04 Oct 2020 20:57:11 GMT

Diversiteit in álle kleuren.

Ho•mo•fo•bie (zelfstandig naamwoord) is afkomstig van de Griekse woorden ‘homoios’ (homo, gelijk) en ‘phóbos’, (vrees, angst) en betekent letterlijk: angst voor homoseksualiteit. Het woord is in de twintigste eeuw gevormd, echter met als betekenis: een haat voor of afkeer van homoseksuelen en homoseksualiteit. Het meer relevante woord homohaat wordt ook gebruikt voor dit fenomeen.

De term homofobie kent inmiddels een uitgebreide onderzoeksgeschiedenis in de sociale wetenschappen. Het onderzoek richt zich op de afkeer van homoseksualiteit, maar ook op het gedrag dat uit die afkeer voortvloeit. Homofobie komt alleen bij de menselijke soort voor. Homoseksueel gedrag is gevonden in meer dan 1.500 diersoorten.

Sinds de start van mijn carrière als behandelaar sta ik vóór alle minderheden en zijn zij vanaf het begin een onderdeel van mijn specialisaties en activisme. Niet door wil, zin of geld, maar omdat het - ook uit eigen bovenmatige ervaring binnen alle lagen - noodzakelijk is, vooral en júist in de hulpverlening.

Vragen? Advies? INFO@ARTHURHOFMAN.COM

CORONATUIN

Sun, 04 Oct 2020 11:17:40 GMT

Opdat een kantoor nooit meer een tuin wordt.

Een opinie en samenvatting op basis van interviews en onderzoeken door Arthur Hofman

Vorig jaar deed ik onderzoek binnen een projectgroep voor een grote gemeente in West-Friesland om vanuit mijn functie als werkbegeleider en behandelspecialist inzichtelijk te maken waarom de oude krappe kantoortuinen en de nieuw verbouwde ruimtes (lees: kantoortuinen) een aanzienlijk onderdeel leken te hebben in het welbevinden en functioneren van de werknemers.

Nu corona opnieuw welig tiert en mensen veelal thuis werken, wil ik onderstaande informatie graag delen: opdat een kantoor - om gelaagde gezondheidsredenen - nooit meer een tuin wordt.

Want waarom werken we nog steeds massaal in kantoortuinen? De introductie in de jaren ’50 loog er niet om: we zouden door het zien van elkaar in één open ruimte meer directe verbinding met elkaar voelen en tevens meer open staan voor brede communicatie. Vanaf de eerste tot en met recent onderzoek wijst steeds vaker uit dat deze claims achterhaald zijn en zelfs het tegenovergestelde aantonen.

De kantoortuin (Duits: Bürolandschaft of Großraumbüro) is een in de jaren 1950 in Duitsland ontwikkeld concept voor de indeling van kantoorruimte. Het maakte in de jaren 1970 ook in de rest van West-Europa opgang. Hierbij zijn veel medewerkers, doorgaans meer dan 12, bij elkaar in dezelfde ruimte werkzaam. Er zijn geen scheidingswanden. Het idee paste goed bij gedachten over 'democratisering' en 'onthiërarchisering' die in die tijd populair werden en men veronderstelde dat communicatie tussen medewerkers gemakkelijker en laagdrempeliger zou worden en dat de productiviteit zou toenemen.

Het is in kantoortuinen gemakkelijker om elkaar op te zoeken, aldus omgevingspsycholoog Joren van Dijk van onderzoeksbureau Eyckveld. Nadeel is echter dat collega’s zich ook moeilijker van elkaar kunnen afzonderen. De behoefte aan privacy verschilt per persoon. Het gaat daarbij niet enkel om gezien worden, maar ook door gehoord worden. Transparantie wordt gezien als een belangrijk streven, maar soms spelen er gevoelige kwesties. Om kwetsbaarheid te kunnen tonen, helpt afgeslotenheid enorm. Ook managers geven aan dat ze in dat kader minder feedback geven of vertrouwelijke gesprekken voeren.

Ander probleem: prikkels. Die leiden af. Je komt lastig in een ‘flow’; je bouwt geen concentratie op. Daardoor komen mensen niet goed op gang, kunnen niet doorwerken en gaan met een onbevredigd gevoel over een drukke dag naar huis. Dit zorgt er voor dat een werknemer ongeveer twee keer zo lang over een taak doet, en gemiddeld 86 minuten per dag aan productiviteit verliest. Dat zijnomgerekend zo’n 24 volle werkdagen per werknemer per jaar aan productiviteitsverlies. Bovendien maakt een werknemer 50% meer fouten in de dingen die hij wél gedaan krijgt. Vooral complexe taken krijgen het in een kantoortuin te verduren. Dit vertaalde zich in mijn geval voornamelijk bij de hulpverleners die voor of vanuit de gemeente werken: zij gaven veelal aan tijdens supervisie of werkbegeleiding dat zij soms fouten maken die zij vanuit hun kennis en kunde niet zouden kunnen maken en dit relateren aan de - inhoudelijke of oppervlakkige - gesprekken van collegae waar men zich niet van kon afzonderen.

Drie nadelen van de kantoortuin:

Werknemers die in kantoortuinen moeten werken, zijn tot 62% meer afwezig door ziekte dan werknemers met individuele kantoren, blijkt uit een Deens nationaal onderzoek. Letterlijk: de bloeddruk stijgt met de stressniveaus - griep en uitputting zijn de meest voorkomende gevolgen. Maar ook mentaal zijn de gevolgen groot. De dynamiek in kantoortuinen maakt veel werknemers ook onzeker, overprikkeld en zelfs agressief.
Geluid en gepraat op de achtergrond leidt niet alleen tot stress en ontevredenheid, maar verlaagt bovendien de concentratie bij rekenen en taal. Het gevolg: voornamelijk oppervlakkig ‘veilig’ geklets (“Hoe was je weekend?”) dat vooral anderen afleidt en weinig tot geen diepgaande zaken of creatieve uitwisselingen in de kantoortuin oplevert.
Het verwijderen van fysieke barrières maakt mensen ontevredener over de kwaliteit van hun relaties met collega's. De conclusie na honderden onderzoeken luidde keer op keer: “Kantoortuinen ruïneren onderlinge communicatie, het diepgaande soort in elk geval, en de gezondheid van werknemers en hun productiviteit. Ze maken het bovendien onmogelijk om tot nieuwe, verfrissende, creatieve ideeën te komen.”

En toen kwamen er ‘flexwerkplekken’. De werkvloer werd opgedeeld. Zo wordt er een lange tafel geplaatst om even de e-mail te kunnen lezen of een praatje te maken, aldus Floris Vrasdonk, auteur van het boek ‘Wie heeft mijn werkplek gepikt?’. Voor mensen die willen doorwerken, zijn er schotten geplaatst tussen bureaus.

Flexwerkplekken kunnen volgens Joren van Dijk vaak prima uitpakken, maar de behoefte aan een eigen plek is heel menselijk. Tegelijkertijd levert het toe-eigenen van een plek soms ook frustratie op bij collega’s. Mensen hebben psychologische behoeften zoals privacy of een eigen plekje.

Ook managers moeten daarin zaken gaan loslaten en meer leren sturen op resultaten in plaats van op de uitvoering. Zo investeren we veel in goede en hoger opgeleide werknemers, maar dan moeten we ze ook die vrijheid geven die ze daardoor aankunnen. Dat is voor veel managers een lastige taak; het vereist immers minder naar productieverantwoordelijkheid te kijken en meer naar de procesverantwoordelijkheid.

Maar liefst 95% van de werknemers geeft aan het liefst in een gesloten ruimte individueel te werken, terwijl maar 5% zegt: “Kantoortuinen zijn het helemaal voor mij.”

Mike Mika, voormalig creatief directeur van ontwikkelingsbedrijf Backbone Entertainment ondervond het in de praktijk. Hij besloot van kantoortuin naar kleine afgezonderde bureaus te gaan. Dit is wat er gebeurde: “Het was ooit één grote ruimte zonder muren, met alleen maar bureaus. Toen we over gingen naar afgesloten kantoorruimtes, maakten we ons daar nogal zorgen over. Je zou denken dat mensen daar in een creatieve omgeving tegen zouden zijn. Maar wat bleek? Ze gaven juist de voorkeur aan dat eigen hoekje waarin ze konden wegkruipen van anderen om hun werk gedaan te krijgen.”

Dat betekent niet dat het één grote antisociale bende werd bij Backbone. Het sociale aspect verplaatste zich alleen maar: naar een plek waar de mensen ervoor kozen om sociaal te zijn. Iets dat veel beter bleek te werken dan ze de hele werkdag in een luidruchtige, sociale ruimte te laten werken.

Welke plek dat is? De koffiekamer.

Het valt de laatste jaren op dat er steeds minder gêne is op het gebied van afzonderen. Tegenwoordig zien we steeds vaker werknemers met een hoofdtelefoon aan het werk zijn: collegae zien direct dat er geprobeerd wordt gefocust te werken en dit niet het moment is om gestoord te worden. Hoofdtelefoon op: focus, werk, productiviteit. Hoofdtelefoon af: sociaal, interactie, communicatie.

En dan is er een recente studie van de Harvard-universiteit die erop wijst dat kantoortuinen, paradoxaal genoeg, eenzaamheid in de hand werken. Door de constante stroom aan afleiding sluiten mensen zich wellicht meer voor elkaar af dan in kantoren waar meer tussenmuren zijn:

The Royal Society deed groot onderzoek naar het effect van kantoortuinen door de volgende vraag te beantwoorden: Wordt de communicatie over en weer vergroot door het verwijderen van spatiale grenzen?

Twee empirische studies waren consistent in het antwoord: open, onbegrensde kantoren reduceren Face-to-Face-interactie (hierna: F2F-interactie) met een omvang - binnen deze context - van ongeveer 70%. Elektronische interactie vangt enige reductie op door een toename van grofweg 20 tot 50% (gebaseerd op ‘Aan:’ Postvak IN).

Veel organisaties die de intentie hadden om meer F2F-interactie en dus een levendiger en inspirerender werkomgeving te creëren, zagen voornamelijk een open expansie van dichtstbijzijnde werknemers die ervoor kiezen zichzelf zoveel mogelijk te isoleren (bijvoorbeeld door het dragen van hoofdtelefoons) terwijl ze doen voorkomen zo druk mogelijk te zijn aangezien iedereen ze kan zien.

Japke-d. Bouma van de NRC sprak voor het artikel ‘Het drukke open kantoor is het duurste kantoor dat er is’ neuropsycholoog Mark Tigchelaar die tevens benadrukt dat mensen in een open kantoortuin, die hij ook wel ‘megastallen met goede koffie’ noemt, minder productief zijn én de focus niet kunnen vasthouden.

Tigchelaar vergelijkt het met duiken op zee. Als je weet dat de boot snel weer weg moet, ga je niet diep. Zo is het ook op kantoor: voor de écht ingewikkelde klussen moet je diep in je concentratie. „Maar als je weet dat je elk moment onderbroken kan worden, blijf je aan de oppervlakte, begin je alleen aan de oppervlakige klusjes en lever je alleen oppervlakkig werk.”

In een eerder artikel geeft cognitief psycholoog Stefan van der Stigchel aan: “Dat ligt heel erg aan de situatie. Je kunt er heerlijk even je mailtjes beantwoorden, of in je agenda bladeren, maar inderdaad: als je écht geconcentreerd moet werken, is de kantoortuin de hel. Er hoeft maar één prikkel te zijn, en je bent alweer afgeleid. Als dat vaak gebeurt, gaat je werk daaronder lijden.”

Het brein kan maar één taak tegelijk geconcentreerd uitvoeren – multitasken bestaat niet, hoeveel mensen ook zeggen dat ze het kunnen. Vraagt een collega bijvoorbeeld iets aan je terwijl je net aan het schrijven was, dan moet je brein zich eerst even ‘opruimen’: van de schrijfstand naar de praatstand. Helaas kost dat steeds even tijd en energie, net als het opruimen van je huis.

Maar je krijgt ook stress als je voortdurend moet wisselen van taken, zegt Van der Stigchel. „Vergelijk het met mensen die voortdurend op je deur kloppen. De derde keer reageer je echt niet meer vriendelijk. Zo werkt het ook met je brein: het wordt overprikkeld.”

Resumerend is Van der Stigchel duidelijk: “Ik vind wél dat werkgevers daarin veel meer verantwoordelijkheid zouden moeten nemen. Het hoeft overigens niet eens zo drastisch. Je kan ook al veel verbeteren door op kantoor stiltezones te maken, meer werkcellen, of betere afspraken tussen collega’s.

En schaf de ‘altijd-bereikbaar-zijn-cultuur’ af, die veel werkgevers propageren. Collega’s die snel op klanten of collega’s reageren, krijgen complimenten en worden als betrouwbaarder gezien dan collega’s die zich afsluiten. Dat is eigenlijk heel stom, want het zijn vaak juist de werknemers die af en toe onbereikbaar zijn, die geconcentreerder werken.”

Een onderzoeksteam van de Universiteit van Yamaguchi uit Japan heeft onderzocht welk geluid het meeste concentratieverlies oplevert in kantoortuinen. Zij kwamen erachter dat geluiden voor mensen hinderlijker zijn naarmate ze meer betekenis hebben. Dit geldt met name voor verstaanbare muziekteksten en conversaties van collega's. Hoe beter iemand de gesproken tekst kan verstaan, hoe meer diegene wordt afgeleid. Het maskeren van betekenisvol geluid zou volgens de onderzoekers "grote winst opleveren voor een comfortabel akoestisch klimaat in de kantoortuin."

Begin vorig jaar kopte de Volkskrant met het artikel ‘Met zijn allen in een open kantoortuin werken wordt het nieuwe normaal, maar er is nogal wat op aan te merken’:

Vooral het aanhoren van andermans telefoongesprekken ervaart men als storend. Daarop wezen psychologen van de universiteit van San Diego in 2013 in het blad Plos One. De onderzoekers lieten 150 studenten woordspellen (anagrammen) oplossen terwijl er in de kamer ernaast een echt gesprek tussen twee mensen plaatsvond of een fictief telefoongesprek werd gevoerd door iemand die een script voorlas.

Achteraf moesten studenten woorden opnoemen die ze hadden opgevangen. Ze waren vooraf niet geïnstrueerd om naar de gesprekken te luisteren. Maar dat hadden ze mooi wel gedaan. En dan vooral de studenten die aan het fictieve telefoongesprek waren blootgesteld. Zij konden zich 16 procent meer woorden herinneren dan de studenten uit de andere groep. Achteraf gaven vooral ook zij aan het gesprek als zeer storend te hebben ervaren. Waarschijnlijk is een telefoongesprek extra irritant omdat je zo’n halve conversatie bijna automatisch in je hoofd gaat afmaken, speculeren de onderzoekers.

De onderzoekers bestudeerden bij twee multinationals die een overstap maakten van klassiek kantoor naar open kantoortuin, wat het effect van de verandering was op het aantal gesprekken dat werknemers met elkaar voerden. Ze gebruikten microfoons en elektronische badges. Na de verbouwing daalde het aantal persoonlijke gesprekken met bijna driekwart.

Wim Pullen, directeur van het Center for People and Buildings in Delft: ‘In succesvolle kantoren houdt de architect rekening met de psychologie van de mens: de open ruimtes moeten niet te groot zijn. Acht mensen in een open ruimte is wel het maximum.’ Daarna moet je weer iets van een afscheiding creëren, een muurtje of een plantenhaag, zoals in het kantoor van CBRE. ‘Mensen hebben behoefte aan rugdekking.’

Het idee dat mensen een plekje naar keuze opzoeken dat het best past bij hun activiteit, is volgens Jan Gerard Hoendervanger een fabeltje. Hij promoveert aan de Rijksuniversiteit Groningen op de impact van activity based-kantoren op het welbevinden en presteren van werknemers. Onlangs voerde hij samen met het Center for People and Buildings een enquête uit bij zeven kantoorgebouwen (van overheden, banken en onderwijsinstellingen). Uit de antwoorden van 3.200 respondenten bleek dat slechts 4 procent van de medewerkers dagelijks meerdere keren van plek wisselde.

Die kleine groep mensen was redelijk tevreden over de werkplek en gaf een 7 als rapportcijfer. Mensen die daarentegen nooit van plek wisselen gaven hun kantoor een 5. Het lijkt erop dat maar een kleine minderheid gedijt in deze omgevingen.

Hoendervanger constateert dat, alle mooie beloften ten spijt, er vaak een tekort is aan concentratieruimtes. ‘Bij de kantoren die ik heb onderzocht, zei het personeel gemiddeld de helft van de tijd bezig te zijn met werk dat veel concentratie vergt. De helft van de werkplekken zou dus uit concentratieplekken moeten bestaan. Maar dat blijkt in veel kantoren niet meer dan 10 procent te zijn. En dan zijn die plekken vaak nog inpandige hokjes van minimale afmetingen. Daar wordt dan bij gezegd dat het niet arboverantwoord is om er meer dan twee uur achter elkaar te zitten. Dus met die keuzevrijheid valt het tegen.’

Volgens Pullen hebben architecten helaas – ondanks de hippe term 'activity based office' – nog te vaak lak aan psychologische factoren. "Ze willen bovenal een mooi gebouw neerzetten."

Wat corona betreft kan Stefan van der Stighel, verbonden aan de universiteit Utrecht, duidelijk zijn: “Ik denk dat we langere tijd de afstand zullen moeten vasthouden, omdat het virus nog wel even aanwezig zal blijven. Nou, dat kan niet in de kantoortuin. Anderhalve meter is voor afleiding sowieso al een beetje klein. Mensen op twee meter kunnen je al afleiden.” Daarbij meldt hij: “Ik denk dat heel veel mensen nu ervaren dat thuiswerken kán.” Werkgevers ervaren dat werknemers bereikbaar zijn en dat ze erop kunnen vertrouwen dat zij hun werk goed doen, zegt van der Stigchel.

Voor een onderzoek van De Monitor (KRO-NCRV) spraken zij werkgevers die bezig zijn hun kantoor 'coronaproof'

te maken. Zij willen zo snel mogelijk alle mensen weer op kantoor hebben. Van der Stigchel snapt dat wel: “Werkgevers willen toch een mate van controle hebben. Maar ik vraag me af of werknemers daar nu zo blij mee zullen zijn. Heel veel mensen die thuis een rustige werkplek hebben, zullen nu ervaren wat het betekent als je alleen kunt zijn en je langere tijd kunt concentreren.”

Wim Pullen, directeur van het Center for People and Buildings, is kritisch op werkgevers die zo snel mogelijk hun personeel weer naar kantoor willen hebben en vertelt: “Een heleboel mensen houden zich nu bezig met het hóe. Hóe kunnen we zo snel mogelijk terug naar kantoor. Alsof we heel gretig zijn om weer naar die kantoortuin terug te keren. Terwijl de waarómvraag vele malen belangrijker is in een tijd dat we nog onvoldoende weten over de verspreiding van het virus. Wat gebeurt er als je weer bij elkaar gaat zitten in deze tijd? Waarom moet je naar kantoor? Wat is er zo kritisch in jouw werk dat je daar moet zijn in deze tijd? Op dit moment zie ik nergens die vraag beantwoord. En managers kunnen dat ook niet aangeven ogenschijnlijk.”

Wat moeten werkgevers dan nu doen, volgens Pullen? “Als ik het team van mijnheer Rutte zou mogen adviseren dan zou ik zeggen: managers, definieer wie er op kantoor moet zijn en waarom. En de rest werkt voorlopig thuis tot we meer weten over hoe verspreiding verloopt.” Zelfs als werkgevers maatregelen treffen zoals schone bureaus met schotten ertussen, vindt Pullen het geen goed idee om mensen naar kantoor te laten komen. “Omdat het te onzeker is. De eerste principes van de wet arbeidsomstandigheden zijn het waarborgen van de veiligheid en de gezondheid van mensen. Als ik als medewerker of vanuit een medezeggenschapsorgaan kritiek zou mogen leveren, zou ik zeggen: toon dat dan maar eens even aan, dat het veilig is op kantoor. Je gaat me niet dwingen naar een kantoor te komen waarvan je pretendeert dat het schoon is.”

Ik denk dat we na deze coronacrisis meer thuis zullen blijven werken. Het is duidelijk gebleken dat het werkt; zeker gezien de huidige techniek die tot onze beschikking staat. Maar laat ik duidelijk zijn: mensen die samenwerken hebben ook direct contact nodig zonder beeldscherm of telefoon - die verbinding is onderdeel van een organisatie.

Ik hoop echter op de dood van de kantoortuinen nu ze geen aandacht meer krijgen: ze zijn onveilig ten aanzien van corona en dat het de verhoging van de productiviteit niet waarborgt mag nu toch wel duidelijk zijn.

Bronnen:

Intermediair: Weg met de kantoortuin (2017)
The Royal Society: The impact of the ‘open’ workspace on human collaboration (Ethan S. Bernstein – Harvard Business and Stephen Turban – Harvard University) (2018)
NRC: ‘Het drukke open kantoor is het duurste kantoor dat er is’ (2019) en De kantoortuin is slecht voor je brein (2018)
Volkskrant: Met zijn allen in een open kantoortuin werken wordt het nieuwe normaal, maar er is nogal wat op aan te merken (2019)
Bakker Elkhuizen
Arbo-Online

De Monitor
Daily Mail
The Cost of Interrupted Work: More Speed and Stress (Gloria Mark - University of California, Daniela Gudith - (Institute of Psychology, Ulrich Klocke - Humboldt University of Berlin

PEDOFILIE

Fri, 02 Oct 2020 11:27:21 GMT

Een pedofiel is niet kwaadaardig; pedofilie is een geaardheid.

Bij pedofilie denkt men snel aan seksueel kindermisbruik. Iemand die kinderen seksueel geweld aandoet, is per definitie een pedofiel. Pedofielen willen kinderen kwaad doen voor eigen genot. Pedofielen moeten dood of minstens zelf seksueel geweld ervaren.

In 1973 werd homofilie uit de DSM verwijderd als psychiatrische stoornis. Na onderzoek is bewezen dat homofilie een aangeboren geaardheid is en geen door de duivel of opvoeding gecreëerd gevaar voor zichzelf of de samenleving.
Dit geldt ook voor pedofilie: door de DSM nog steeds als stoornis geduid, maar tegenwoordig wetenschappelijk genoteerd als aangeboren geaardheid.

Maar hoe zit het dan met al die seksueel misbruikers van kinderen? Nu, zeker 80% van die veroordeelde kindermisbruikers is géén pedofiel. En van de mensen die kinderporno kijken identificeert slechts 6,8% zich als pedofiel (bron: Stop It Now!). Schattingen geven aan dat waarschijnlijk minder dan 6% van alle pedofielen geneigd is tot het hebben van seks met kinderen. En nogmaals: 80% van de veroordeelde kindermisbruikers heeft geen pedofiele of anderszins seksuele stoornis, maar is eerder afkomstig van scheefgetrokken gezinssituaties en machtsverhoudingen.

2% van de mannen is pedofiel. Dat zijn er teveel om ongenuanceerd opzij te zetten als criminelen. En niet alleen door de gemiddelde mens, geleidt door angst en oppervlakkige media - ook het COC (actieve belangenvereniging voor acceptatie van de LHBTIQA+) laat de pedofielen vallen sinds deze een negatieve associatie kregen middels de opkomende openbaringen van grootschalig seksueel kindermisbruik. Maar ook de organisatie van Pride ('iedereen mag houden van wie hij wil') weigert geassocieerd te worden met pedofilie: "Dit hoort niet bij ons".

Pedofielen lijken er alleen voor te staan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat uit een non-klinische studie naar voren kwam dat 46% van de pedofielen vanwege hun geaardheid zelfmoord als serieuze optie overweegt, 32% daadwerkelijke plannen heeft om suicide tot uitvoer te brengen en 13% reeds een poging heeft gedaan.

Het wordt tijd voor de emancipatie van de pedofiel. Niet vanuit die zogenaamde politieke partij om seks met kinderen legaal te maken, maar omdat we allemaal weten hoe het is om vanuit een natuurlijk ingegeven romantische interesse iemand te begeren en dat niet altijd tot de werkelijke mogelijkheden behoort. Daarin moeten we ons schikken opdat we de ander geen schade berokkenen. Omdat we de persoon van onze affectie geen pijn willen doen. Zo ook de gemiddelde pedofiel niet. Dit is onder andere te lezen en te bespreken op pedofilie.nl : de oprichters zijn van mening dat seksuele handelingen met een kind een ernstig risico op schade voor dat kind meebrengt en deze seksuele handelingen zijn verboden. Mensen die dit toch doen, zijn op zijn minst onverantwoord bezig.

In het grote gedachtegoed over pedofielen zijn het geen mensen en hebben ze geen plaats in onze maatschappij. De veiligheid van pedofielen is hierdoor steevast in het geding. Ik roep derhalve de intersectionele feministen op om vanuit de grote mond over diversiteit dan óók te strijden voor de pedofielen.

Denk je pedofiel te zijn of heb je er vanuit je werk of omgeving mee te maken? Voor vragen, informatie of vrijblijvend advies, kunt u contact opnemen via INFO@ARTHURHOFMAN.COM

Arthur Hofman is sinds 2002 werkzaam in de topklinische jeugdzorg en specialistische GGZ als behandelaar van kinderen, jongeren en volwassenen vanuit zijn vrijgevestigde praktijk voor individu, relatie en systeem en gespecialiseerd op het gebied van autisme, seksualiteit, uitzonderlijke (hoog)begaafdheid, genderdysforie, relatieproblematiek en jongeren met emotionele of gedragsproblemen. Daarnaast werkt Arthur sinds de zorgtransitie voor verschillende gemeenten in heel Nederland als specialist, supervisor en werkbegeleider en is mede verantwoordelijk voor de vormgeving van de hulpverlening.

Training: LHBT en genderdysforie

Fri, 02 Oct 2020 10:33:16 GMT

Normaliseren van de diversiteit

Homoseksualiteit en genderdysforie genieten weinig aandacht binnen de jeugdzorg. Dat is niet per definitie vanuit de onverschilligheid van de professional, maar veelal vanuit het 'niet bijzonder willen maken'.

Dat is het echter wél. Zo voelt het voor de jongere die onbedoeld het idee kan krijgen er niet over te mogen of kunnen praten. En dat idee gaat bovenop de stapel met verwachtingen, kritieken en negatieve ervaringen die zij meekrijgen tijdens hun ontwikkeling en mede verantwoordelijk is voor (het ontbreken van) de betrokkenheid van professionals.

Uit onderzoek van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport in 2015 is bovendien gebleken dat de genderdiversiteit nog minder vaak door professionals besproken wordt dan de seksuele voorkeur.

De training van Arthur Hofman is gericht op het normaliseren van deze onderwerpen binnen de jeugdzorg en tevens inzicht en handvatten te krijgen die er hopelijk voor gaan zorgen dat eerder genoemd onderzoek zo snel mogelijk achterhaald is.

Arthur Hofman is sinds 2002 werkzaam in de topklinis che jeugdzorg en specialistische GGZ als behandelaar van kinderen, jongeren en volwassenen vanuit zijn vrijgevestigde praktijk voor individu, relatie en systeem en gespecialiseerd op het gebied van autisme, seksualiteit, uitzonderlijke (hoog)begaafdheid, genderdysforie, relatieproblematiek en jongeren met emotionele of gedragsproblemen. Daarnaast werkt Arthur sinds de zorgtransitie voor verschillende gemeenten in heel Nederland als specialist, supervisor en werkbegeleider en is mede verantwoordelijk voor de vormgeving van de hulpverlening.

Voor vragen, informatie of vrijblijvend advies, kunt u contact opnemen via INFO@ARTHURHOFMAN.COM

Meer dan praten: Psychologische begeleiding voor wie écht verder wil

Mon, 08 Feb 2016 09:58:09 GMT

Voor iedereen die meer zoekt dan oppervlakkig advies.

Fijn dat je hier bent! Of had je verwacht dat je nergens anders terecht kon met wat je voelt? Misschien loop je al een tijdje met vragen rond waar je niet helemaal uitkomt. Of misschien is er iets gebeurd dat je meer heeft geraakt dan je had verwacht. Soms herken je het amper: je sleurt jezelf uit bed, voelt dat alles wat je doet niet genoeg is en die stem in je hoofd blijft maar ratelen. En dan zijn er momenten waarop het leven je vol in het gezicht slaat, zoals de afwijzing of het verlies van iemand die je dierbaar is. Hoe ga je daarmee om zonder jezelf te verliezen?

Laten we eerlijk zijn: psychologische ondersteuning heeft vaak nog een stigma, zeker als je denkt dat je alles maar zelf moet oplossen. Het hoeft echt niet zo loodzwaar of eindeloos complex te zijn als je misschien denkt. Soms is praten met iemand die neutraal en deskundig is precies wat je nodig hebt om weer grip te krijgen op je situatie. Dat betekent niet dat je zwak bent. Integendeel, het getuigt juist van kracht om hulp te zoeken. En als je dat doet, ben je al een stap verder dan je denkt.

In mijn praktijk focus ik me op thema’s als identiteitsontwikkeling, veerkracht en het verwerken van verlies of afwijzing. Ik ben er voor iedereen die behoefte heeft aan psychologische begeleiding, maar misschien voel je je extra aangesproken als je worstelt met zaken zoals zelfacceptatie, afwijzing of trauma. Ik weet hoe complex en verwarrend deze thema’s kunnen zijn. De impact van je omgeving en je verleden kan diep ingrijpen op wie je bent en hoe je functioneert. Soms is het een kwestie van overleven in plaats van leven. Maar goed nieuws: er is altijd ruimte voor groei en herstel!

Wat ook meespeelt, is hoe we als samenleving omgaan met verlies. We leven in een tijd waarin we constant worden geconfronteerd met nieuws over klimaatverandering, mensenrechten en andere grote uitdagingen. Het kan overweldigend zijn, zeker als je daarnaast nog je persoonlijke strijd voert. Hoe blijf je staande? Hoe zorg je ervoor dat de wereld jou niet volledig meesleurt in haar eindeloze gejaag? Hier werken we samen aan manieren om je eigen balans te vinden.

Een belangrijk onderdeel van mijn aanpak is bewustzijn: bewust worden van wat je voelt en ervaart, zonder daar direct over te oordelen. Pas dan kun je patronen herkennen die je misschien al sinds je kindertijd meedraagt. Je hoeft die patronen niet alleen te doorbreken. Ik loop met je mee in dat proces, zodat je leert om je gevoelens serieus te nemen zonder erin vast te lopen.

Twijfel je nog? Goed zo; dat betekent dat je kritisch bent over wat je nodig hebt. Geef jezelf de tijd om daarover na te denken. En als je er klaar voor bent om stappen te zetten, ben je altijd welkom om contact op te nemen. Samen kunnen we werken aan meer rust, veerkracht en zelfacceptatie. Jij verdient het om gezien te worden, precies zoals je bent.